De afstelling van de wastegate is inmiddels perfect, de throttle is weer alsvanouds. De AVGAS pomp op Teuge is inmiddels helemaal overgenomen door BP en ik heb nu met tegenzin ook zo'n tankpas van BP, tot mijn grote ergernis slaat de pomp steeds af tijdens het tanken, waardoor je niet eenvoudig kan zien hoeveel je nu getankt hebt en je moet steeds met je pas terug naar de terminal om het proces opnieuw te starten. Geen vooruitgang, maar na een aantal krachttermen de Mooney weer vol klaar voor een retour Denemarken!
Vorig jaar was ik met de oudste al eens naar Legoland bij Billund (DK) geweest (VFR) en nu met beiden (IFR), want m'n jongste wilde ook graag eens mee. We hebben er een leuk dagje van gemaakt. Ik had de routes zo gefiled dat er niet te veel over water gevlogen werd, maar op de heenweg kreeg ik al snel een direct naar de IAP fix van baan 27 op Billund. In Nederland dus al. Een direct van 200 mijl! Aan de controller van Dutch Mil: dank voor het coördineren! Ik had niet door dat het zo'n mooie direct was, want ik had het puntje niet in m'n vliegplan staan. Betekende wel dat ik een stuk over de Duitse bocht vloog en dus een aardig stukje zee mee pakte. Dat was te overzien, we gingen aan de binnenkant van Helgoland door en dat was vooraf m'n limiet. Helgoland heeft trouwens een interessante geschiedenis als Duitsland enige 'Hochsee Insel'. Google het maar eens!
Daar in de verte ligt Helgoland, twee eilandjes, waarvan in als vliegveld dienst doet.
Met een fikse rugwind liep de grondsnelheid op tot boven de 200 knopen en dan sta je in minder dan 1:30 uur op de grond in Billund, Denemarken. De landing op Billund was een van de slechtste in lange tijd, de ILS vloog ik strak, maar wel met (te) veel snelheid en dan wil de Mooney dus niet zitten, met twee bounces tot gevolg en ik wilde het gas al indrukken voor de go-around toen ik de kist bij de derde 'landing' toch mooi kon settelen op het Deense asfalt. Zo leer je de mooie landingen weer wat meer waarderen... Binnenkort maar even wat touch & goes oefenen op Leer, want dit leek nergens op. Dit is overigens een bekend probleem met Mooneys, het teveel aan snelheid raak je in het grondeffect niet zo snel kwijt, in dit geval stond er ook nog een behoorlijke crosswind dus ik had m;n handen vol.
De wind zou in de loop van de dag aantrekken en dat hebben we op de terugweg goed kunnen merken, met zo'n 60 knopen headwind, bleef er een grondsnelheid over van 105 knopen op enig moment.
Dan sta je ineens in Legoland!
Legoland is een mooi park, maar eigenlijk wel te duur voor het gebodene. De mensen zijn er zeer vriendelijk, van lange wachttijden was geen sprake en het was heerlijk weer. We hebben ons er maar niet te druk om gemaakt en gewoon genoten van deze bijzondere middag. Om 17:00 uur stond mijn vliegplan weer klaar voor de terugvlucht. De meteo was uitstekend wederom, maar de wind was niet mis. Voor dit soort vluchten bel ik altijd graag even met de luchtvaartmeteoroloog van het KNMI op 0900-2023343 en zij hadden weinig aan te merken, wel was er een kleine kans op een onweersfront dat misschien nog niet gedoofd zou zijn. Af en toe een blik op buienradar verzekerde me dat het onweer zou zijn uitgedoofd, ruim voordat we de terugvlucht zouden aanvangen.
Eerst kregen we een SID richting een VOR dat aan de oostkant van Denemarken ligt, ze noemen dan de naam van dat baken, 'Alsie' in dit geval, op mijn kaartje staat die naam niet bij de SID. Heb het dus twee keer na moeten vragen of we inderdaad de ALS2S departure krijgen, je voelt je een beetje een Schwanz, maar het zou niet nodig zijn als ze gewoon de gepubliceerde naam aanhouden. Terwijl we de baan opdraaiden en onze take-off klaring kregen, kreeg ik ook een 'ammended departure clearance' die zoveel inhield als blijven vliegen in de startrichting en approach oproepen voor vectors. Easy does it!
De vectors kregen we ook en eenmaal overgezet naar Kopenhagen Radar vroeg ik toch maar eens of er niet een 'direct' te krijgen was. En die kregen we! Direct EEL, oftewel Groningen. We waren al een aardig stuk naar het zuiden, dus ook nu weer voerde onze route over de Duitse bocht maar ten Oosten weer van Helgoland. We kregen nu wel een stevige wind op de neus, dus de tijd boven water was wel wat langer dan ik prettig vond, en zakken om wat minder tegenwind te pakken vond ik boven zee ook geen goed idee. Even doorbuffelen dus en onderweg passeerden we het uitgestorven front, waar we al voor gewaarschuwd waren. Geen onweer, maar wel wat regen.
Eenmaal voorbij Helgoland en met de Duitse wadden in zicht ben ik wat gaan zakken en dat leverde een betere grondsnelheid op. Bremen Radar kwam nog met de mededeling dat ik niet IFR Nederland in mocht, om wat voor een reden dan ook. Raar, terwijl ik wel geklaard was naar Teuge met een direct EEL. De controller vond het zelf ook een merkwaardige actie van zijn Nederlandse collega's en wilde zelfs even voor me bellen waarom dit nu nodig was. Ik heb hem daar vriendelijk voor bedankt en boven de Dollard IFR gecanceld om VFR op FL050 door te gaan. Zo bleven we in de TMA van Eelde en mooi boven de cumuli. De jongste was inmiddels in slaap gevallen en de oudste wilde eigenlijk wel eens wat lager vliegen, dan kon ze tenminste iets zien. Eenmaal ter hoogte van Zwolle zijn we op haar verzoek verder gezakt, om rustig op 1.000 ft met de IJssel mee te meanderen naar Teuge. M'n dochter vond het prachtig en telde de kerktorens onderweg. En de jongste? Die werd pas op de grond weer wakker, m'n landing op Teuge was een stuk beter!
De track op de heenweg! Lekker man: IFR...
Het was een hele mooie trip met m'n meiden, volgende keer blijven we wel een nachtje want dit pusht wel tegen de grens van wat die meiden nog trekken.
