Welkom

Met veel plezier lees ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij en ik, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark, ik ben 37 jaar, getrouwd en vader van twee dochters van vier en vijf jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL gehaald voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Hoofdzakelijk vlieg ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat is best wel luxe, want de Mooney is aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessna's waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen biedt een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien was het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt, al eens op de Duitse Waddeneilanden geweest, bijvoorbeeld? Tijdens mijn opleiding ben ik zowel alleen, als met instructeur al op verschillende velden in Nederland en Duitsland geweest en daarin zit het plezier, het reizen met een vliegtuig. Echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik was nog niet uitgeleerd, want ik wilde ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Tot dat moment mocht ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkte de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney biedt volledig uitnutten. Ik heb inmiddels het theoretisch gedeelte klaar, mijn laatste vak heb ik in juni van 2017 afgerond. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (D). Ook mijn praktijk radiotelefonie heb ik in de tas. Ik heb nu ongeveer 55 uur 'instrument tijd' en ook het praktijkgedeelte heb ik dit najaar succesvol afgesloten. Je leest op dit blog over mijn lessen voor de instrument bevoegdheid, maar ook over VFR en IFR vluchten en mijn ervaringen met de Mooney.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.








zondag 6 januari 2019

VFR retour Stadtlohn, met uitwijk naar Teuge, of toch Lelystad...

Vliegend het nieuwe jaar in vandaag. Ik wilde eigenlijk wat IFR werk gaan doen richting Münster-Osnabruck, maar mijn oudste dochter wilde graag mee en dan is zo'n IFR vlucht niet ideaal want dan gaat al m'n aandacht naar het vliegtuig. Maar ik kon wel even gaan tanken op Stadtlohn, ik had al gebeld met Christa van de sympathieke vliegschool daar en het weer was op het moment van ons telefoongesprek nog redelijk. Onderweg boven Groenlo kelderde de bewolking naar zo'n 500 voet en daar ging ik maar niet onder door met m'n meisje aan boord, dan maar terug naar Teuge. De teleurstelling was van d'r koppie af te lezen en zelf vond ik het eigenlijk ook maar niks. Voor Lochem hadden we al een nieuw plan bedacht. Dan maar naar Lelystad! Ook al weer een aantal jaar niet geweest. Zo gezegd zo gedaan, nu is het allemaal nog betrekkelijk eenvoudig, maar zou Lelystad in 2020 dan echt gecontroleerd worden? Het zal mij benieuwen...

De Mooney, nog even in de war van de uitwijk, staat bij te komen op EHLE.


We hebben even getankt, m'n kleine meid hielp kordaat met de pomp. We keken nog even hoe een Phenom 300 binnen kwam en het platform nog even wat extra flair gaf, met een VIP busje en allemaal belangrijke mensen met keycords. De drie spotters tegen het hek hadden de dag van hun leven, geloof ik. Na al deze opwinding hebben we samen een pitstop gemaakt bij Flantuas. Het was de laatste dag van de kerstvakantie, dus we hebben de highs en lows van de afgelopen twee weken even doorgesproken. Vervolgens stelde ze me ontelbare vragen over alle vliegtuigen die aan de muur hingen in het restaurant. Daarna moesten we snel weer terug naar de Mooney, want we moeten voor sunset weer op Teuge staan, en zo geschiedde. Een kort hopje terug naar Teuge en de middag zat er weer op. Ik ben geen voorstander van alle plannen met Lelystad en daarom heeft het voor mij altijd een wat negatieve klank. Maar toch komen we snel eens terug, het is een vriendelijk veld. Al was het alleen al even voor het Aviodrome, dat is volgens mij wel een bezoek waard.

Mijn co-pilote doet lekker mee, ze wilde persé zelf de hangaar sluiten.

zondag 30 december 2018

IFR Retour Niederrhein (EDLV)

Wow, na de kerst toch 2018 nog even kunnen afsluiten met een laatste vluchtje. Morgen zal het er wel niet meer van komen, ik moet zelfs de ochtend nog even naar kantoor!

Ik was stipt om 10:00 uur LT de eerste die vanaf Teuge vertrok! Ik had een compact overlandje gepland richting Niederrhein (EDLV) of Düsseldorf zoals Ryanair je wel wilt laten geloven. Twee vliegplannen gefiled, een Z en een Y terug naar Teuge. Amsterdam ATC belde nog even voor wat aanpassingen, ik was zo eigenwijs geweest om het voorgestelde vliegplan van autorouter in de prullenbak te mikken en zelf iets te bedenken, maar zo makkelijk gaat dat niet!

Gesandwiched tussen twee lagen stratus onderweg naar EDLV

Vanaf Teuge kon ik vrij snel richting EDLV met een direct. Onderweg nog even de ATIS van Niederrhein uitluisteren en vervolgens werd ik door Dutch Mil doorgegeven aan Langen Radar. Die me netjes voor de ILS27 vectorde en de climb-out instructions doorgaf. Natuurlijk net toen ik m'n handen vol had met het aflevellen op de geklaarde hoogte. Eenmaal opgelijnd, kwam ik er achter dat ik alleen NAV2 had ingesteld voor de ILS, maar m'n NAV1 niet, dus dat snel nog even gedaan. Je bent zo druk, dat je de meest elementaire zaken vergeet als je even niet je kop erbij houdt... Snel gecorrigeerd en voor het oppakken van het glijpad nog even de SID bekeken die ik moest gaan vliegen. De ILS liep mooi en na de low approach en een stuk van de SID kreeg ik vrij snel een direct naar RKN en vervolgens een direct naar Teuge, het enige dat Dutch Mil nog van me vroeg is of ik er FL050 van wilde maken. In Duitsland was de transition level FL060, dus daar vloog ik op de QNH, maar in Nederland moest ik weer met 1013mB aan de slag. Bij Apeldoorn zakte ik door de stratus heen en kon IFR weer cancellen om me even later weer bij het circuit van Teuge te voegen. Ik maakte een nette landing, bewust heb ik op short final de snelheid eens wat laag gehouden, zo'n 70 knopen. Dan land die gladde Mooney net even wat fijner. Om een of andere reden heb ik toch de gewoonte wat sneller dan nodig te vliegen.
De totale vliegtijd was zo'n 45 minuten en in die tijd heb ik veel voorbij zien komen, een approach op een redelijk onbekend veld en een SID daar weer vandaan, stukken in IMC gevlogen op de hand. Ik moet mezelf gaan aanleren om de automatische piloot meer te gaan gebruiken én om de vlucht beter voor te bereiden. Ik had van te voren beter naar de SID's moeten kijken, dat scheelt weer drukte in de kist. Druk is het al genoeg, zo in je eentje.
Na het vliegen heb ik nog even een bakkie bij de havendienst om de mannen daar een fijne jaarwisseling te wensen en ze te bedanken voor de service. Het zit er op voor 2018. Een bewogen jaar, op alle vlakken van mijn leven.

De reacties die ik op mijn blog krijg gaan vaak over het hebben van een eigen kist en de Mooney in het bijzonder. Ik vond op YouTube een Duitse vlogger/vlieger die een Mooney M20E kocht en vrij goede films maakt over het vliegen in Europa en ook over de kosten van het houden van dat toestel in Europa op een EASA register. De moeite waard:


dinsdag 25 december 2018

Flying home for Christmas

Vlak voor het einde van het jaar ben ik dan toch nog even IFR onderweg geweest met de Mooney! Het was 'maar' een retourtje Groningen en op zich ken ik de weg nu wel, maar het was goed om na een maand niet vliegen weer even onderweg te zijn! En hoe: voor het eerst klonk er alleen in mijn headset 'Papa Golf Yankee, identified. IFR starts now'. Ik heb daarna wel even een kreet geslaakt, net als bij een eerste solo, zo voelde het een beetje.

Nee nee, niet 'VFR on top', maar IFR... Wát een stralende dag!

Ik had allerlei wilde plannen voor m'n eerste IFR trip als PIC, maar het was inmiddels alweer ruim zes weken geleden sinds m'n examen en ik heb sindsdien geen IFR meer gevlogen, dus eerst het stof er maar eens af kloppen en een ILS schieten op Eelde. Het was prachtig weer met eindeloos uitzicht en enkele flarden stratus en wat cumulus waar ik af en toe doorheen kon steken. Tijd had ik eigenlijk niet, maar soms moet je maar even tijd maken. Bovendien lees ik steeds van die doemverhalen over slijtage van de nokkenassen en nokkenasvolgers door corrosie. Die corrosie ontstaat als de nokkenas en geleiders 'droog' komen te staan. Het is nodig dat de motor regelmatig goed warm wordt en de olie ook. Dan komt er weer vers laagje olie over alle delen en krijgt corrosie (roest) geen kans.

Van de sint kreeg ik een bon van de pilotshop, die heb ik maar meteen gebruikt voor een handige iPad houder die ik nu op de yoke heb. M'n iPad met de Jeppesen kaartjes hangt nu mooi voor m'n neus en ik kan nog prima overal bij. Handig als er geen instructeur meer naast je zit om dat allemaal voor je vast te houden.
Alles mooi overzichtelijk...

 
Inmiddels heb ik nog even gekeken naar offertes van verschillende verzekeraars, maar blijkbaar moet dat gewoon zo duur zijn. De premie die ik nu betaal is de laagste die ik tegen kom. Ik zal nog wel even onderzoeken of er wellicht in het buitenland partijen zijn die mij een offerte kunnen doen.

Fijne kerst en een mooi 2019. Dat je net zo veel starts als landingen mag maken...

zaterdag 1 december 2018

Brevet binnen!

Met de zelfde titel kondigde ik ruim zes jaar geleden aan dat mijn PPL binnen was. Gisteren, na een lange dag op kantoor, lag mijn nieuwe brevet thuis op me te wachten. Het heeft exact drie weken moeten duren na m'n examen, geen idee wat Kiwa Register in die weken allemaal doet, maar dat maakt me ook niet zoveel meer uit nu. Het is binnen! Ik ga mijn  best doen dit jaar nog zelfstandig IFR onderweg te gaan. Tips voor een leuke bestemming, niet te ver weg? Laat maar horen!
Denk trouwens toch dat ik ook die Nightrating ga halen. Niet dat ik dat echt gebruiken ga, maar als extra escape als je toch niet voor sunset binnen bent is het natuurlijk wel erg bruikbaar.

IR, het zijn maar twee letters, maar ze maken veel verschil...

Kosten

Al scheelt het aanmerkelijk dat ik niet meer hoef te betalen voor lessen en dure landingen op Groningen ga ik voor komend jaar eens kijken waar ik de kosten voor het vliegen eens wat kan 'leanen', zonder nu afbreuk te doen aan veiligheid en mogelijkheden. Ik wilde komend jaar eens kritisch kijken naar mijn vaste lasten. Deze bestaan hoofdzakelijk uit vier elementen:
  1. Stalling, de Mooney staat in een ideale verwarmde carrousel hangaar en ook nog eens heel voordelig, dat vind ik niet snel elders. En zeker niet voor minder geld;
  2. Verzekering, nu bij Driessen, waar ik erg tevreden over ben. Maar ik ga eens shoppen. Nu betaal ik een kleine € 3.000,00 per jaar met een flink eigen risico. Ik heb niet zoveel uren, maar kon de zelfde polis van de vorige eigenaar (mijn vader en daarvoor zijn vliegmaat, met beiden aanmerkelijk meer uren) zo over nemen, ik verwacht niet dat hier echt veel te halen is.
  3. Onderhoud, de jaarlijkse inspecties en de 50 en 100 uurs beurten die ik altijd probeer te laten samenvallen met de jaarlijkse inspectie. Al het onderhoud wordt gedaan door International Aviation Support (IAS) op Teuge. Zij houden de kist al jaren bij en zijn inmiddels bekend met het toestel en de specifieke merk eigen quirks van de Mooney. Ik kan Maurice bovendien op elk moment in de week appen als ik een wens of vraag heb en hij reageert vrijwel altijd en hij is goed op de hoogte van ontwikkelingen op het gebied van de techniek en in het bijzonder van de avionics. Feit is ook dat de Mooney ons nog nooit heeft laten staan op een vreemd veld. Een keer scheelde het overigens niet veel met een defecte accu op Ameland. Veel onvoorzien onderhoud hebben we de afgelopen jaren gehad: nieuwe magneten, spanningsregelaar, de turbo, startmotor, wastegate, klepseals en ga nog maar even door... Ik reken op een tamelijk probleemloze 50 uurs komend jaar. Maar goed, dat deed ik de afgelopen jaren ook. Onderhoud is een kwestie van vertrouwen en bezuinigen hierop vind ik niet snel te rechtvaardigen.
  4. Abonnementen navigatie (VFR én IFR) voor iPad en Garmin GNS530W. Ik heb hiervoor het haast standaard Jeppesen abonnement, dat ik nu eens tegen het licht houd. Ik betaal ongeveer € 2.800,00 voor alle informatie over airways en luchthavens zowel gecontroleerd als ongecontroleerd op m'n iPad, perfect voor IFR en VFR dus. Wel achterlijk duur. Ik heb vier licenties, dus ik kan op vier iPads de app draaien. Ik gebruik er in de praktijk maar één van. Via een luchtvaart forum heb ik de interesse gepolst om zo'n licentie van me te kopen voor € 500,00 per jaar, maar daar was weinig interesse voor. Via de klantenservice van Jeppesen heb ik een voorstel ontvangen om één licentie te kopen voor zo'n € 600,00, daar komen nog de updates bij voor de GNS530W voor zo'n € 350,00 per jaar. Een aardige besparing heb ik dan te pakken, zonder al te zeer in te leveren op mogelijkheden. De enige mogelijkheid die ik niet meer heb is een tweede iPad in de cockpit als back-up. Ik koop dan immers maar 1 licentie. Mijn iPad is er de afgelopen jaren nog nooit mee opgehouden, niet in de lucht en ook niet op de grond, maar het is wel een overweging. Ik kan overigens alle kaartjes van te voren ook printen, dan heb ik die voor de noodgevallen nog achter de hand.

Voor de pakweg € 1.800,00 per jaar die ik hiermee bespaar koop ik heel veel AVGAS... En da's ook wel een overweging.   

dinsdag 27 november 2018

VFR is ook leuk... 😎

Voorlopig is het ook even niet anders. Mijn nieuwe brevet is er nog steeds niet. Je levert alle spullen zelf aan, betaalt een lieve som en dan moet het nog tot wel drie weken duren om IR op een brevet te printen. Wat een rip-off, dat KIWA Register.

Na al dat IFR vliegen is het trouwens wel lekker om even VFR onderweg te zijn. Ik heb een klein rondje Veluwe gedaan vorige week. Stralende zonneschijn en rustig 55% vermogen (toch  nog 135 kts IAS...) van Teuge, naar Arnhem en langs de Rijn omhoog bij Amerongen en oversteken naar Harderwijk, langs de randmeren en dan via Nunspeet weer terug bij dat fraaie warme strijklicht waar dit seizoen zo goed in is. Gewoon genieten. Vliegend langs de Rijn liet m'n traffic systeem overigens weten dat iemand in tegenovergestelde richting het zelfde aan het doen was. Wát een top systeem, effe kijken en jahoor: traffic in sight! Scheelde gelukkig een paar honderd voet.

De Veluwe stelt nooit teleur...

De komende dagen wordt het weer slecht, vandaag was nog goed. Zeker in het Noorden. Onze oppas was beschikbaar, dus vanmiddag even naar Teuge voor een retourtje Juist (EDWJ), ik was daar al eens in 2012 geweest. M'n schoonvader vloog met me mee. Op de heenweg zijn we even gestopt in Leer-Papenburg, waar het (relatief) voordelig tanken is en waar we zeer hartelijk werden ontvangen. Het is dan nog maar een hopje van een kwartier naar Juist, kon allemaal net voor sunset.

Juist lag lekker in de zon, die dus al aan het zakken was. Mooi circuit gevlogen over de Noordzee voor een landing op baan 08. De zee, het wad, de duinen en het licht: wat een schouwspel en wat een mooi eiland is het toch. Helaas hadden we alleen tijd voor een bakkie koffie op de toren bij de vriendelijke havenmeester. Het wordt al zo vroeg donker!
Eén upside. De middagen worden niet veel korter meer, de zon komt nu alleen steeds later op. Nog een paar weken en dan komt de zon weer naar ons toe, altijd een hoogtepuntje midden in de winter.

Mooi licht, mooi veld, mooie kist...

Wel een puntje van aandacht. Het valt me op dat ik dingen vergeet als ik vlieg met een 'niet vlieger' zoals m'n schoonvader. Ik wil dingen te snel doen en ik geef het dan 90% aandacht waar 100% alleen genoeg is. Dan vergeet de avionics haast uit te zetten voordat je de motor uitzet (belangrijk vanwege piekspanningen), dan taxi je naar de pomp zonder eerst even de taxi-in checklist te doen, dan trek je pas halverwege de klim je flaps in en vergeet je de tijden te noteren. Echt slordig. Scherp blijven...

Lekker bakkie koffie van de havenmeester, een vriendelijk ontvangst op EDWJ

vrijdag 9 november 2018

Yes!

Geslaagd! Het was een drukke dag, eerst nog werken, vervolgens kids van school halen en door naar m'n moeder die wel op de meiden wilde passen. Direct naar Teuge, even de Mooney tanken en net op tijd in het restaurant voor de briefing. Geen ideale start zo, maar we moesten het er mee doen. Ik zat net aan m'n koffie toen Gerard er mooi op tijd om 14:00 uur was. Op m'n werk had ik de relevante voorbereiding afgedrukt en die hebben we even doorgenomen. Ik gebruik hiervoor trouwens graag autorouter dat is een gratis webaplicatie, ideaal voor het plannen van IFR vluchten. Gerard had er gelukkig geen bezwaar tegen! Zelf vliegt hij op de Cessna Citation vanaf Teuge en hij krijgt dezelfde informatie voor zijn eigen vluchten van een vergelijkbare dienst. Hij liet me dat even zien, ook fijn om even het ijs te breken. Gerard is een examinator die gelukkig goed snapt dat dit best een spannende sessie is voor een simpele PPL houder.

Gerard wilde graag drie approaches van me zien: de LPV RNAV05, de ILS23 en vervolgens de LNAV RNAV23. Het was tenslotte ook een PBN check. Thomas had me al geadviseerd om meteen de PBN te doen, omdat de examinator dan in plaats van een NDB approach een moderne RNAV kon vragen. Dat gebeurde dus ook: een goede tip als je zelf voor augustus 2020 examen doet, daarna is het standaard. Terug naar Teuge moest er een standard instrument departure (SID) worden gevlogen. In de buurt van Teuge zouden we dan IFR cancellen om nog wat limited panel te vliegen en een stall. We bespraken de approachplates, alternates en het weer en welk bovenwerk hij nog wilde zien. Ik was bang dat ik hier zou worden gegrild over de Jeppessen, en theorie, maar Gerard beperkte zich in belangrijke mate tot de praktisch relevante zaken en dat vond ik wel prettig. Op internet gaan en hoop spookverhalen rond over praktijkexamens die al stranden in de briefingroom, maar dit is gewoon goed te doen. Zorg dat je de basics op orde hebt.

We liepen naar de Mooney die ik voor het gemak alvast voor het restaurant had gezet. De aanwezige clubleden wisten dat ik examen ging doen en ze wensten me allen succes. Op de grond hebben we nog een RAIM check gedaan van de GPS, dat lukte ons vorige week niet en ik had op YouTube even opgezocht hoe dat nu wel moest: via de AUX pagina van de Garmin 530 was het zo gedaan. Ik had mezelf verplicht alle checks en checklists te doen en hardop alle briefings, van Thomas geleerd. Via André van de havendienst kreeg ik m'n klaring naar Groningen en na take-off gingen we over naar Dutch Mil die ons direct richting VEROR klaarde op flightlevel 50. Het weer was inmiddels CAVOK en boven de inversie van het steady als een biljartlaken. Het examen was echt begonnen. Eerst de LPV tot de minima, we vlogen lekker vlot en werden al snel overgezet naar Eelde approach die ons klaarde naar het eerste punt op de RNAV05 approach. Onderweg kregen we onze climbout instructions die Gerard netjes voor me noteerde, voor de start spraken we af dat hij de klaringen voor me opschrijft. Die zijn vaak te lang om in een keer te onthouden. Verder was het all up to me! Voor de set-up van de approaches stelde Gerard zelf voor de autopilot te gebruiken, 'als je het hebt, gebruik het dan ook'. De approach zelf vloog ik netjes op de hand naar de minima, waarna we missed gingen en al snel vectors kregen naar een downwind voor de ILS23. Approach was druk dus kreeg ik een speedrestriction van 120 knopen. Dat had ik met de C172 niet gekregen... Wel even gas terug en de speedbrakes uit om mooi op hoogte, snelheid en koers te komen. Gerard wilde wel eens zien of de approach mode van de autopilot werkte en dat deed hij, de Mooney pakte keurig zelf de localiser en daarna de glideslope op. Ik moest alles natuurlijk netjes monitoren, de Mooney had iets last van crosswind, zodat we steeds wat rechts van de localiser zaten. De automatische piloot moest er weer af en we gingen missed naar het noorden waarna we werden gevectord voor een RNAV23. Gerard plakte de glideslope af, zodat ik de descent zelf moest plannen aan de hand van controle punten op hele mijlen van de baandrempel. Dit liep ook goed en na een touch and go moest de SID worden afgevlogen richting Teuge. Dit liep soepel en op een niet geheel ICAO standaard radiocall (threesixty ipv three six zero) na ging het goed! De HSI en kunstmatige horizon werden nu afgeplakt en de rate one turn leverde exact 180 graden op na een minuut. Dat was wel even kicken. De stall in approach configuration leverde ook geen kritiek op. We konden terug naar Teuge waar ik voor de hangaar een stevige hand van Gerard kreeg: van harte Mark, je bent geslaagd.

Dacht nog even dat ik m’n pa op de spottersheuvel bij de hangaar zag, wat had hij dit mooi gevonden!

Vanaf 2015 af en aan mee bezig geweest, eerst theorie bij Orbit en in 2016 RT praktijk bij ATC-COMM (erg fijn, gewoon lessen en examen in je eigen huiskamer) en daarna eind 2016 gestart met de praktijk, eerst bij Air Stadtlohn met Henk en daarna met Mirella bij de SAS. En nu klaar! Ik heb eigenlijk alleen maar erg positieve ervaringen met alle betrokken partijen en ik zou deze route weer zo doen. Misschien had ik met de Mooney op Rotterdam kunnen vliegen voor het noodzakelijke ATO deel, maar ik heb de lessen op de TGM als zeer waardevol ervaren. Echt basic, hands-on IFR vliegen. Veel steun heb ik gehad tijdens al die (mid)dagen weg en avondjes studeren van m'n gezin, dat heb je wel nodig want voor hen was dat niet altijd leuk. M'n pa heeft me letterlijk tot de dag van z'n overlijden gesteund, hij was de aanjager en promotor van het vliegen in het algemeen en de instrument rating in het bijzonder. Dat maakte deze dag tot een dag met een lach en een traan.

M'n moeder had na afloop een speciaal cadeau voor me. De oude vliegtas van pa. Ze vond dat ik die nu wel verdiend had.

Pa z'n vliegtas...

zondag 4 november 2018

Vrijdag aanstaande: examen CB-IR

Gisterenmiddag heb ik met Gerard een proefexamen gevlogen met de Mooney. Dat ging nou niet direct heel goed met een plotselinge switch van een ILS23 naar een RNAV05 op EHGG en haastwerk op de approach. Ik liep een beetje achter de feiten aan en ook de radio liep niet zo lekker. Ik doe dit normaal gesproken veel beter. De ILS23 en het bovenwerk waren niet vrij van kritiek, maar liepen beter.

Plaats delict: EHGG

Het doel van de middag was dat ik een beeld bij het examen kreeg en dat we alvast de papierwinkel konden oplijnen en in die zin was de middag zeer geslaagd. We konden nog wat plooien glad strijken waar het dat PBN examen betreft, welke formulieren en certificaten zijn er nou nodig? We zijn er uit en belangrijker: alles is compleet. Vrijdag middag heb ik m’n examen gepland, nu hopen op redelijk weer, dus geen ijs op 2.000 ft, wat in dit jaargetijde prima kan.

Wat leuk! Iemand heeft de landing gefilmd en op YouTube gezet.

Ik weet wat ik kan verwachten en dat maakt het allemaal een stuk meer ontspannen, ik heb er wel zin in. Gerard z’n opmerking over de gevreesde ADF: ‘bij alle clubkisten hebben we die eruit gehaald, daar doe ik niet zoveel meer mee.’

We leggen ons dus toe op moderne approaches en dat vind ik helemaal prima!