Welkom

Met veel plezier las ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij, ik en wat Russische spambots, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark (geboren '81), getrouwd en vader van twee dochters van elf en dertien jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Tot September 2020 vloog ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat was best wel luxe, want de Mooney was aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessnae waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen bood ook een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien was het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt. Het reizen met een vliegtuig: echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik was nog niet uitgeleerd, want ik wilde ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Tot dat moment mocht ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkte de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney bood volledig uitnutten. Mijn laatste vak theorie heb ik in juni van 2017 gehaald. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (EDLS) bij Henk Ooink van Air Stadtlohn. Mijn praktijk radiotelefonie (RT) deed ik online, zelfs het examen! Ik heb na ongeveer 55 uur 'instrument tijd' het praktijkgedeelte in november van 2018 succesvol afgerond met een examen. In 2022 heb ik bovendien nog mijn night rating gehaald. Je leest in dit blog over mijn lessen, over IFR en VFR vluchten, mijn ervaringen met de Mooney en bij de Vliegclub Teuge waar ik vanaf 2021 tot 2026 met plezier vloog op de C172 met Garmin G1000 en dieselmotor: de PH-VTB. Sinds 2024 vlieg ik op een prachtige Diamond DA40NG G1000Nxi.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.

Vergeet trouwens niet je te abonneren op mijn YouTube kanaal!

dinsdag 24 november 2020

We kunnen weer IFR!

Niet gek hoor! Binnen twee weken na aanmelding bij de VCT al uitgecheckt en vanochtend al even IFR onderweg met de Cessna 172 en de G1000. Afgelopen weekeinde had ik al wat geoefend en ik voelde me er vertrouwd genoeg mee om er mee de praktijk in te gaan. Op naar Niederrhein (EDLV) dus! Maar jemig, ik moest wel weer even wennen aan dat IFR vliegen, vooral de radiocalls waren weer wat roestig. De laatste keer IFR was toen ik de Mooney weg bracht naar Beek. Onderweg bleek EDLV PPR te zijn vanwege corona, dat had ik eerlijk gezegd niet gezien in de NOTAMS. Vorige week was het in ieder geval nog niet het geval, maar goed. Voor de grens met Duitsland IFR weer gecanceld en VFR de GPS approach van Teuge gevlogen volledig op de automaat. Ook leuk, maar wel een beetje jammer. Had speciaal vrij genomen om even IFR te vliegen. Goede les en weer wat meer thuis geraakt in de G1000 en dat was uiteindelijk ook de bedoeling!

Niet mis, ik vind langzaamaan beter m’n weg!


zondag 15 november 2020

Check-out Diesel!


Inmiddels ben ik ook 'los' op de PH-VTB, de Diesel 172 van de VC Teuge. Ik had nog geen enkele ervaring met FADEC en Diesel. Mijn eerste indruk was dan ook 'is dit nou echt wel eenvoudiger?!', maar het went snel! Vooral de eerste keer de checklist doorlopen is compleet anders, met de beide computers die getest moeten worden en ook de verschillende accu's. En die zijn belangrijk: zonder spanning stopt de motor direct.

Tijdens het vliegen biedt de natuurlijk alle voordelen van een modern vloeistof gekoeld turbodiesel blok. Zuinig, efficiënt én stil. Daarbij komt nog het gemak van FADEC, één hendel die er drie vervangt: de propeller, het mengsel en gas. Luchtgekoelde motoren op AVGAS zijn ook eigenlijk maar een compromis ten gunste van gewicht en prijs. Ze zijn licht, eenvoudig en daarom (relatief) voordelig, maar luchtgekoelde motoren hebben wat inherente problemen. Mijn ervaringen met luchtgekoelde Moto Guzzi's en BMW's  hebben me daar wel bekend mee gemaakt. Door gebruik van staal en aluminium en de verschillende manieren waarop deze materialen omgaan met warmte, ontstaan er al snel minimale kieren tussen verschillende componenten. Met olieverlies tot gevolg. De TSIO360 van de Mooney had dat ook altijd gedaan en dat is niet fraai natuurlijk, maar ik bedekte dat maar onder de mantel der liefde. Ook de toleranties van verschillende onderdelen, in het bijzonder de cilinders en zuigers zijn ruimer bij luchtgekoelde motoren en dat maakt ze ook kwetsbaar en gevoeliger voor onderhoud. Nu zit er aan die FADEC diesels natuurlijk veel meer techniek en die kan ook stuk, maar dit is wel uit de 21ste eeuw en niet meer de vooroorlogse basis van de klassieke Lycoming en Continental vliegtuigmotoren. Deze motoren lopen bovendien ook nog vaak op loodhoudende benzine (AVGAS). De Diesels moeten zich natuurlijk nog bewijzen, zoals de klassieke vliegtuigmotoren dat al generaties lang hebben gedaan, maar het is wel een vernieuwing waar de luchtvaartwereld om zat te springen. Met name in Europa waar AVGAS wel drie keer duurder is dan in de Verenigde Staten en ook de beschikbaarheid van Diesel veel beter is. Europa loopt dan ook voor met Diesel en inmiddels met veel andere ontwikkelingen in de kleine luchtvaart trouwens.


Vliegen in het bijna donker, final RWY08

Het Diesel verhaal is trouwens het minst opmerkelijke, maar de Garmin G1000 is wel de grootste 'switch'. Van een cockpit met hoofdzakelijk ronde klokken, naar eentje met twee grote schermen. Een volledig andere weergave van dezelfde informatie en nog eens veel extra informatie daarbij. Dit is wel even wennen, maar ook daar maak ik vorderingen mee. Je merkt hoe vergroeid ik was met de Mooney en haar avionics. Ik kon daar mee lezen en schrijven. Bovendien kon de Mooney LPV approaches (zoals op Teuge) vliegen op haar autopilot, de Cessna kan dat opmerkelijk genoeg niet. De weergave van essentiële informatie gaat op zo'n scherm heel anders en in de vorm van 'tapes' langs de enorme kunstmatige horizon. Je brein moet even omschakelen en voordat ik al te ingewikkelde IFR vluchten ga plannen wil ik dat wel even achter de rug hebben, ook de autopilot is een modernere dan die de Mooney had, maar wel een  'slimmere', meer functies en nog meer om te leren. Het enige wat niet nieuw is, is de verpakking van al dit moois: de Cessna 172.  Jezus zou zijn apostelen op dit type nog vliegles hebben gegeven, schijnt echt in de bijbel te staan!

Ik ben trouwens nog bezig met een video van de allerlaatste vlucht van de Mooney! 


zondag 8 november 2020

Nose Job en andere ontwikkelingen

Alweer ruim zes weken geleden is het, sinds ik de Mooney achterliet op het platform van Beek (EHBK) en sindsdien heb ik eens goed gekeken hoe mijn vliegen er de komende tijd er uit moet gaan zien. De reden van de verkoop van de Mooney is hoofdzakelijk gelegen in het budgetaire. Verreweg het liefste had ik de kist hier op Teuge gehouden in een maatschap, een maatschap is nog steeds een aantrekkelijke mogelijkheid met een ander toestel, een M20J bijvoorbeeld, maar dat staat in de ijskast nu de pandemie over de wereld raast en het nut van een vliegtuig voor reizen naar het nabije buitenland behoorlijk is beperkt.

De Cardinal, gewoon in de carroussel, wel zo vertrouwd!

Zoals gelezen heb ik me laten uitchecken op de C177RG Cardinal, een fijn toestel waar alles aan klopt, behalve de motor en de avionics. Voor mij twee bijzonder belangrijke punten. Ik kan dit toestel, zolang beschikbaar, echter uitstekend vliegen voor een retour Autun (LFQF), bijvoorbeeld zoals ik dat met de Mooney graag deed. Op de Cardinal zitten niet zoveel beperkingen met betrekking tot de huur en een verplicht aantal uren die moeten worden gevlogen. Een goed en veilig IFR platform is het echter niet, vanwege de gedateerde avionics en autopilot.

Ik wil graag current blijven met IFR vliegen, ik beleef daar bijzonder veel plezier aan. De Vliegclub Teuge heeft een C172 met G1000 'glass cockpit', dit is de oudere zus van de Cardinal, maar met up-to-date avionics, goede autopilot en zuinige dieselmotor. Eigenlijk een perfecte kist, op de snelheid na. 172's zijn een heleboel, maar niet snel. Met 110 knopen heb je het wel gehad, al moet ik de performance charts er nog eens bij pakken. Dit is een uitstekend platform om lekker IFR te vliegen vanaf Teuge tegen een redelijke uurprijs. Daarom ben ik vandaag lid geworden van de motorvliegafdeling van de Vliegclub Teuge en ik ben er bijzonder warm welkom geheten, dus dat is een goed begin. Binnenkort wil ik me op de Cessna laten uitchecken door Gerard, hij kan dan meteen m'n IR profcheck afnemen. Dit moet jaarlijks gebeuren om IFR te mogen (blijven) vliegen. De Cessna van Teuge is in overleg ook voor meerdaagse trips beschikbaar, mocht dat eens niet gaan, is de Cardinal altijd nog achter de hand.

De 172, ook vertrouwd, maar net effe anders!

Voor meerdaagse (IFR) trips, zoals ik ze wel deed met Thomas, een goede vriend, willen we een DA40 huren bij Wings over Holland op Lelystad (EHLE), een toestel waar vooral Thomas erg op gesteld is. Deze heeft de snelheid, de avionics en is met wat goede afspraken ook beschikbaar voor een aantal dagen. 

Ik denk dat ik zo aardig wat flexibiliteit en mogelijkheden heb, alles voor een aanmerkelijk kleiner budget. Ik ga dat overigens wel bijhouden en vergelijk met de kosten van de afgelopen jaren met de Mooney. Ik zie nu al wel hoe goed die Mooney als eigen toestel eigenlijk is geweest. Punt blijft dat er weinig toestellen kunnen tippen aan de prestaties van deze kleine geweldenaar.

De nieuwe eigenaar vliegt inmiddels weer na wat upgrades en met zes fonkelnieuwe cilinders hoopt hij de volledige revisie van de motor nog wat uit te kunnen stellen.  

Smaak verschilt. Spinner metallic zilver gespoten, mwah...

maandag 12 oktober 2020

Cardinal check-out

 Tussen de herfstbuien door eindelijk de gelegenheid gevonden om een check-out te doen op de C177RG Cardinal. Een heel ander toestel dan de Mooney, een ander plaatje naar buiten met die lange kap en hoge vleugel en grote ramen. Reageert anders op flaps, trip en vermogenswisselingen, maar wel lekker vlot en het rolt vlot over de langsas. Hoog (althans hoger dan voor m’n gevoel goed is...) afvangen is de sleutel tot een mooie landing, negen stuks op Teuge kostte bijna € 160,00. Echt idioot. Doe ik nooit meer.

Binnenkort eens even mee naar EDLS en EDWF voor touch and go’s en voordelige brandstof, want die is op Teuge ook niet te betalen.


De Cardinal, wel een uitblinker onder de 4 zits Cessna’s

Deze Cardinal is práchtig gespoten en voorzien van nieuw interieur. Alles wat mij er als vlieger toe doet is echter wat minder. De motor heeft weinig uren, maar ook onregelmatig gelopen, voor de Lycoming IO360 met de bovenliggende nokkenassen slecht nieuws (corrosie!). De avionics zijn met een 2 as automatische piloot, GNS430, stokoude DME en oude koerstol gedateerd en eigenlijk niet geschikt voor IMC vliegen. IFR onder VMC zal wel gaan.

Hoe dan ook, het toestel is beschikbaar, redelijk vlot en leuk om te vliegen. Dat voldoet op dit moment! 

zaterdag 3 oktober 2020

When one door closes...

Nu, na het bezit van een eigen vliegtuig - en een buitengewoon capabele bovendien - kan alles alleen maar wat minder worden. Ook de kosten trouwens! Dat laatste is ook precies de bedoeling, maar de rest is wel even wennen...

In de hangaar bij de Mooney staat een Cessna Cardinal C177RG, met intrekbaar landingsgestel. Deze staat te koop, maar de eigenaar heeft ermee ingestemd om hem mij te verhuren zolang deze nog niet verkocht is en daar ben ik blij mee. Zoveel vliegt de kist niet en is dus eigenlijk altijd beschikbaar en dat is een van de fijnste dingen van het vliegtuigbezit. Vliegen wanneer je wilt. Kan dus nog steeds!

Dit vat het mooi samen...

De Cessna 177RG Cardinal is natuurlijk een ander klasse toestel dan de Mooney, maar deelt toch ook wel een hoop eigenschappen, omdat de ontwerpfilosofie redelijk vergelijkbaar is. Hij is wat langzamer dan de Mooney, maar hij is wel een stuk sneller dan de Cessna 172. Hij is efficiënt en heeft daarmee een mooie range om toch leuke trips te maken, dat kan VFR of IFR, dat laatste alleen met een heel basic instrumentarium, maar op een mooie VMC dag kan er wel makkelijk IFR worden gepland. De Cardinal kan beter met grasbanen overweg dan de Mooney, en daarmee komen wat leuke velden in Duitsland wel in bereik, wil graag eens naar Traben-Trabach en Idar-Oberstein en dat moet nu wel lukken! Als je geïntresseerd bent in Cardinals, er is een goeie online community: Cardinal Flyers

Ik denk dat we wel vrienden worden...

Op dit moment zit ik dus wel goed. Als de Cardinal verkocht wordt, dan moeten we eens kijken naar wat structurelers. Eigendom lijkt me toch wel de sleutel naar ultiem vliegplezier, maar beter in een kleine maatschap van gelijk gestemden. Het moet op Teuge zijn en een leuk reistoestel. Wat vlotter dan het gebruikelijke blik, maar wel vier stoelen en IFR mogelijkheden. Als jij ook zoiets zoekt, maar een Turbo Mooney was misschien wat te veel van het goede, dan kunnen we de krachten wellicht bundelen?

vrijdag 25 september 2020

Verkocht


Afgelopen woensdagavond heb ik de Mooney naar Maastricht (EHBK) gevlogen voor een pre-buy inspectie bij Cycloon en vanochtend sprak ik de koper om de resultaten te bespreken en de deal verder af te ronden. Na meer dan 20 jaar in de familie is er aan mijn tijd met dit heerlijke vliegtuig een einde gekomen. Nooit heeft ze me laten staan, op afgelopen weekeinde na. Ik zou nog naar Lido, Venetië (LIPV) vliegen als laatste afscheidstrip, maar de toerenteller én cilinder #5 hadden daar geen zin in. Jammer, want het was strálend boven de Alpen. Na 20 jaar trouwe dienst kan er niet kwaad om worden. Verkocht met een lach en een traan en veel geweldige herinneringen.

'Papa Golf Yankee established on the localizer’ Voor de laatste keer...

Natuurlijk ben ik onderweg nog even langs EDLV gevlogen voor een laatste approach, ik was al bang dat de pre-buy verder geen gekke dingen op zou leveren, anders dan de motor, die natuurlijk langzaam op z’n einde loopt. Dus het kon nog één keertje. Steady op de ILS van Maastricht, voor de laatste landing dacht ik nog wat een heerlijk toestel dit toch is en wat had ik het graag op Teuge gehouden. 

Laatste kiekje op het platform van EHBK

Of dit m'n laatste vlucht is met de Mooney is nog de vraag, een deel van het jaar staat hij op EHBK en zou ik er nog mee kunnen vliegen, aldus de nieuwe eigenaar. Hij houdt me trouwens aardig op de hoogte van de vorderingen die hij maakt met de Mooney. De autopilot krijgt een 'altitude preselect' functie, hij krijgt hoofdsteunen voor de stoelen en een top-end overhaul, waarbij aan het licht kwam dat de uitlaatklep van cilinder #5 was verbrand. Daarom liep hij niet zo best. De Mooney krijgt ook een chromen spinner. Wel fijn dat ze in de watten wordt gelegd!

Update 31/01/2021: deel I van de video is klaar!

zaterdag 12 september 2020

Bucketlist items! IFR naar LOWZ

Altijd al eens willen doen, maar nooit gedaan. Naar de Alpen om te vliegvissen. Nu de Mooney en ik waarschijnlijk ons laatste gezamenlijke vliegseizoen beleven, zei mijn vrouw: ga nou. Nu kan het! En gelijk heeft ze, met welk ander toestel vlieg je nou in 2,5 uur naar Oostenrijk? Het was een geweldige ervaring en toont ook maar weer eens de utiliteit van het toestel én een goed vliegveld op een mooie plek.

De tocht wilde ik IFR maken met de Mooney, z'n turbo maakt hem lekker snel en efficiënt hoe hoger het wordt, dus FL210 gefiled (via autorouter.aero, een top site). Het eerste stukje VFR door Nederland en vervolgens IFR opgepikt in Duitsland, onder Emmerich. Vanaf daar door geklommen naar FL210, de route voerde redelijk rechtstreeks naar een puntje ten noorden van München, waar ik verder VFR Oostenrijk in zou gaan voor het laatste stuk van de trip. 

FL210

De hele route liep vlekkeloos, weer even wennen aan de IFR klaring in DLD, dat gaat net even anders dan in Nederland, maar verder "Immer Geradeaus" met 180 kts. De Alpen werden volledig aan het zicht onttrokken door convectieve bewolking tot FL180, München Approach liet me IFR zakken tot voorbij het veld, waar ik boven de Chiemsee IFR cancelde en VFR doorzakte. Daar werd het toch even wikken en wegen, want ik kon de Alpen nog steeds niet zien. De basis zat gelukkig aardig hoog en het coulissen effect maakte dat het er allemaal wat intimiderender uitzag, dan het daadwerkelijk was, maar voor een vlakkelander als ik blijft het toch wel spannend. Eenmaal onder de basis was het terrein goed zichtbaar, dus tussen de Cu en de bergen ging het door naar LOWZ. Werkelijk van een adembenemende schoonheid!

Aardig wat Cu tussen de bergen

LOWZ was kneiterdruk op deze prachtige dag, het circuit loopt over het meer en strak langs een berg met een heel kort baseleg naar final voor de 08. De baan heeft een flinke displaced threshold, dus de LDA is 675 meter, da's niet veel, maar prima te doen. Wel van belang om niet te veel snelheid te hebben op final, want dan wil de Mooney niet gaan zitten en dan is elke baan al snel te kort. 75 kts strak op final en een mooie korte landing. Op LOWZ stond al een smart voor me klaar en ik kon op weg naar hotel Lampenhäusl voor de vergunning en natuurlijk door naar het viswater.

Vliegen om deze forel te vangen...

Wat een natuurschoon!

Geen verkeerde post om te vieren dat mijn blog alweer 10 jaar bestaat en nu zo'n 1.000 hits per maand krijgt! Vloggen wil nog niet zo best trouwens, daar heb ik echt een betere computer voor nodig. De meest bezochte post is Waarom zou je een PPL halen?, misschien komt dat door de clickbait achtige titel? Snel gevolgd door een van de weinige negatieve posts op mijn blog, een post over een vliegerarts in Arnhem, die inmiddels ook geen keuringen meer doet. Als je googelt op dit bedrijf staat deze post ook aardig bovenaan.

Een korte impressie van Zell am See