VFR retour Borkum (EDWR) met RNAV23 op Groningen (EHGG)

M'n schoonzus kon de meiden wel even van school oppikken, dus kon ik gisterenmiddag even naar Teuge om op de laatste dag van deze paar prachtige dagen in februari toch nog even de vleugels te strekken! VFR naar Borkum, het meest westelijke Duitse Waddeneiland.

 Een stralende dag

Over een dikke inversie kon het via VZ NDB rechtstreeks VFR naar Borkum, aan Groningen Approach vroeg ik al even of ik op de terugweg een RNAV23 approach kon doen en dat was geen probleem. Zo geschiedde! Boven zee probeerde ik Borkum info op te roepen op de oude frequentie die overigens nog wel op de actuele Jeppesen kaart staat, maar ik kreeg geen gehoor. De AIP op de iPad bood uitkomst, want Borkum Info had een nieuwe 8.33 frequentie, zoals veel velden in Duitsland inmiddels, die was meteen raak en een wat nurkse 'Flugleiter' verstrekte me de nodige gegevens over de baan en de heersende wind. Geen voorgeschreven circuit dus heb ik zelf iets geïmproviseerd, met het meeste vliegwerk boven water om de overlast voor de eilanders te beperken. Want wat heerst er een zalige rust op dat eiland op zo'n doordeweekse dag. De absolute stilte was opvallend.

Na de landing betaald te hebben (€ 20,00) ben ik even door de duinen naar het strand gelopen.Vanaf het vliegveld is dat een half uurtje wandelen. De laatste keer was ik hier met mijn vader en over een paar maanden is het alweer een jaar geleden dat hij stierf. In de stilte en de zon dwalen je gedachten dan toch een beetje af. Hoe vaak ben je echt even alleen in deze fase van je leven? Soms is dat fijn, maar dat vergeet je gemakkelijk in de haast van alledag.

'Zonder jas weer' zoals men dat placht te noemen. In februari!

Hier geen hippe strandtenten zoals in Nederland. Er staat een keet bij de strandopgang, maar die was gesloten... Hier en daar trof ik een local met een boek op een bankje in de zon, en verder niemand.

De terugvlucht voerde over Groningen waar ik een RNAV23 met touch and go vloog, ik zette de daling te vroeg in en werd daarover ook opgeroepen door Eelde Approach, stom natuurlijk. Het glijpad pik je op, op 2.000 voet, maar daar zak je pas na een specifiek punt naartoe. Daarvoor zit je op 3.000 voet en niet lager. Ik was geklaard voor de nadering en dan mag je zakken, maar natuurlijk niet onder de voorgeschreven hoogte. Boos kon de controller natuurlijk niet worden, want ik vloog immers VFR, maar het was van mijn kant natuurlijk niet fraai.

Terug op Teuge ben ik nog even bij Maurice langs geweest voor wat items die de aandacht verdienen bij de volgende inspectie van de Mooney. Samengevat: een mooi, leerzaam middagje vliegen.

Dit filmpje schoot ik in 2014, toen ik al eens eerder op Borkum was.

VFR tanken op Leer-Papenburg (EDWF) en een touch and go op Eelde (EHGG)

Wát een lekker weer wederom, de tanks waren behoorlijk leeg na de retourvlucht Deauville. De Mooney heeft zo'n 76 USG aan 'useable fuel', dat is de brandstof die daad werkelijk door de motor kan worden verbruikt voor verbranding. Verbruikt op de trip hadden we 52 USG, hij zat helemaal vol dus nog 24 USG aan boord. Maar alle meters staan dicht bij 0 en dat vliegt niet prettig, al zit er dus nog voor twee uur vliegen in de tanks. Eerst een beetje getankt op Teuge voor m'n eigen gemoedsrust en de rest op Leer-Papenburg, waar je 'slechts' € 1,96 voor een liter AVGAS betaalt in plaats van de € 2,85 op Teuge.

Onderweg Dutch Mil uitgeluisterd en mij aangemeld bij de toren van Eelde, je vliegt door hun TMA opweg naar Leer, beiden frequenties waren relatief rustig. Het stukje vanaf de grens met Nederland naar Leer is maar 4 minuten vliegen en normaal gesproken meld ik me dan even aan bij Bremen om te zeggen dat ik de grens ben overgestoken, maar Bremen Info had het zó druk dat ik daar onmogelijk tussen kwam voor een radiocall. Ik heb dat maar overgeslagen en ben direct naar Leer gegaan, waar het ook erg druk was, maar de vriendelijke havenmeester had daar nog wel wat ruimte op zijn frequentie. Een enorme drukte in Duitsland en dat is begrijpelijk op zo'n mooie dag!
 
Ik landde op Leer met nog 25 USG, of zo'n 100 liter in m'n tanks, dat tanken op Teuge was dus totaal onnodig, maar er was nog plek over voor ruim 200 liter, dus tel uit je winst. Het voorjaar bromt, ook op Leer. De nadering op baan 26 voert over een meerje en daar zag ik de kolken al van de karpers toen ik daar laag overheen vloog. De natuur is zich weer aan het opladen!



Wat van die winst heb ik meteen over de balk gekieperd door een ILS te oefenen op Eelde, ze hadden baan 23 in gebruik en het is altijd goed voor de skills om weer even een instrument nadering te doen, onder VFR ditmaal. Na de takeoff op Leer kan je eigenlijk recht door vliegen naar VZ NDB en daar begint de ILS voor baan 23, easy does it! Op Eelde zijn ze vrij behulpzaam, eigenlijk is het nooit een probleem voor ze om even plek te maken voor een approach of twee. Na de ILS kon ik via de VFR Uniform departure richting Assen en vervolgens mijn weg naar Teuge vervolgen. Een mooie ochtend vliegen: heerlijk weer; twee landen; drie landingen; drie vliegvelden; één instrument nadering en voordelige brandstof!

IFR retour Deauville (LFRG) met bezoek aan Honfleur

Geen gek begin van februari vandaag met een prachtige IFR vlucht van Teuge naar Deauville in Normandië. Ooit was ik al eens in Honfleur, een prachtig havenstadje, dat al lang geleden is ingehaald door Le Havre. Graag wilde ik nog eens terug! In de loop van afgelopen week begon zich een weerbeeld af te tekenen dat een vlucht naar Deauville perfect zou toelaten. Niet te ver naar het Oosten en niet al te ver naar het Westen, maar een mooie straat van mooi weer richting Normandië. Een telefoontje naar het KNMI gaf de doorslag, we gaan. Samen met Thomas en m'n schoonvader vertrokken we naar Deauville met de Mooney, en met een rugwindje op FL140 vlogen we in een uur en drie kwartier naar onze bestemming. We vlogen met grondsnelheden rond de 190 knopen en dat is vlot. Thomas en ik wilde de Golze 150 eens aan de tand voelen, maar die werkte niet. We kregen geen data van de Iridium satelliet. Ik kreeg al een mailtje van de eigenaar van het bedrijf (de heer Sebastian Golze) dat er wat mis was gegaan. Sympathiek, maar daar had ik niet zoveel aan op FL140... Geen weer info aan boord voor ons dus, gelukkig was het weer ook niet spannend.

Long final RWY30 Deauville

Vanaf Deauville konden we heel vlot de taxi in naar Honfleur pakken, met haar charmante haven en prachtige Sainte-Catherine kerk voor een gezellige lunch aan het water. Veel tijd hadden we niet, want me moesten wel rond 17:45 weer op de grond staan op Teuge. Maar we waren er desondanks de korte duur helemaal uit. Kleine vakantie, groot plezier.

Wat de taxi betreft, we hebben de taxidienst gebeld die werd aanbevolen door de havenmeester, Taxi Valet Thierry en die rekenen vrij stevig voor een ritje van 15 minuten (2x € 45,00, na afdingen van 2x € 55,00).  Er reed een 'taxi'busje zonder taximeter voor, bovendien. Op het forum van euroga.org had ik al gelezen dat dit zelfs een reden is voor veel vliegers om Deauville maar over te slaan! De volgende keer zoek ik vooraf een alternatief, toch merkwaardig dat de kosten voor de taxi per afgelegde kilometer de kosten van de vliegreis ruimschoots overtreffen. Zelf zat ik te denken aan de Franse evenknie van Snapcar: Ouicar. Al zijn de meeste verhuurders wat huiverig als ze merken dat ze met een buitenlandse huurder van doen hebben... Wel de moeite van het proberen waard! Zeker als je wat meer locaties rond de luchthaven wilt bezoeken.

Honfleur, de oude haven

De grootste houten kerk van Frankrijk, toevallig was er een kleine brocante markt.

De terugvlucht was nog eenvoudiger dan de heenvlucht, een SID, naar de airways met in Frankrijk al een direct naar de Nederlandse grens en kort daarna een direct naar Teuge. We genoten van het prachtige kleurenspel van de wolken, het water en de zakkende zon. Het was een fenomenaal schouwspel. De winter kent vele nadelen, maar het licht kan zo prachtig zijn. Foto's doen het geen recht, maar ik wil het toch even laten zien.

Bijna thuis, de zon laat zich nog even van haar beste kant zien.

Buitjes boven Brabant

Dit zijn wel de trips die het vliegen nóg mooier maken. Prachtig weer, een geweldige bestemming en dit ook nog eens kunnen delen!

IFR retour Münster-Osnabrück (EDDG)

Een klein tripje zondag om IFR ook scherp te blijven. Ik wilde nu een full stop doen, om niet achter de feiten aan te hoeven rennen. Bovendien is het ook gewoon goed om op een gecontroleerd veld weer alle procedures te doen, van IFR clearance naar start-up; taxi en SID (en dan ben je alweer op Teuge...).

Hoge druk, Noord-Oosten wind, dan is het fantastisch winterweer!

Het liep lekker, afgezien dat voor het vertrek op Teuge, André van de havendienst me nog even wees op een open tankdop en m'n zachte neuswiel. Daar hadden we de eerste delay van 2019 alweer te pakken! Super dat de havendienst op Teuge even mee kijkt, scheelt toch weer. Neuswiel was inderdaad echt zacht, ik kijk daar bij de walk-around wel even naar, maar blijkbaar niet zo goed. Dit scheelde echt een paar centimeter prop clearance, de moeite waard dus!

Na de start vanaf Teuge kon ik over op Dutch-Mil, die me vrij snel klaarde naar een punt op de grens met Duitsland. Dit stond natuurlijk niet in mijn vliegplan, dus die moest ik er even bijzoeken. Langen Radar klaarde me vervolgens naar een RNAV puntje voor de approach van Münster, maar die staat ook niet op mijn vliegplan. Er even bijzoeken dus... Langen was druk en vroeg me de snelheid '150 kts or greater' te houden. Kein Thema! Ondertussen de set-up gedaan voor de approach, checklist en briefing klaar en gaan met die banaan, alleen die snelheid moest ik wel gaan reduceren, anders krijg ik m'n wielen er niet uit, en na een kort overleg was dat mogelijk. Een vlotte ILS dus voor baan 07. Wat me ook nu weer opvalt is dat je oriëntatie slecht is als je IFR onderweg bent. Toch af en toe even op een kaart kijken doet wonderen!

EDDG, even stoppen en de terugvlucht voorbereiden, wel zo ontspannen!

 

De landing was geen probleem op de mooie lange baan en na een korte backtrack kreeg ik m'n taxi instructies naar het platform waar de marshaller al klaar stond om me op m'n parkeerplek te wijzen. Betalen, koffie en weer door!

 

De 'lounge' op Münster, gratis Wifi en koffie met een koekje. Dikke prima.

 

 Met het onvolprezen autorouter had ik de terugreis gepland en gefiled (de heenreis trouwens ook), met een standaard instrument departure (SID). Zo'n SID sluit je aan op de airways, zoals een oprit naar een snelweg dat doet voor de auto. Bij de IFR clearance kreeg ik de vraag of ik een andere (kortere) SID wilde, en dat leek me uitstekend. Starten op baan 07, na het passeren van 1.000 ft een bocht naar links om een radiaal van het RKN VOR op te pakken en zo terug naar Nederland. Easy does it! Uiteraard bestaat er een GPS versie van, dus zo'n radiaal daadwerkelijk oppakken is niet nodig, maar natuurlijk stel ik hem wel netjes in zodat ik met behulp van de GPS en de VOR én de iPad keurig terug naar Teuge kon. Voldoende redundancy...

 

 

GPS/iPad/VOR op de RKN9Y departure...

 

Langen Radar verzocht me van 4.000 ft naar FL050 te klimmen om de transitie naar het Nederlandse luchtruim gladjes te laten verlopen. In Duitsland vliegen ze tot 6.000 ft op de QNH (hoogte vanaf zeeniveau), maar in Nederland doen ze dat al vanaf 4.000 ft. Daarboven moet de hoogtemeter op 1013 mB. Zo geschiedde en achter Zutphen kon IFR worden gecanceld richting Teuge, waar het een drukte van belang was. Wederom was ik blij met de traffic weergave op mijn GNS530, je kan dan zeer gericht zoeken naar ander verkeer.

 

Dit is wat ze noemen CAVOK...

 

 

Vliegen is geweldig.



VFR retour Stadtlohn (EDLS), met uitwijk naar Teuge, of toch Lelystad (EHLE)...

Vliegend het nieuwe jaar in vandaag. Ik wilde eigenlijk wat IFR werk gaan doen richting Münster-Osnabruck, maar mijn oudste dochter wilde graag mee en dan is zo'n IFR vlucht niet ideaal want dan gaat al m'n aandacht naar het vliegtuig. Maar ik kon wel even gaan tanken op Stadtlohn, ik had al gebeld met Christa van de sympathieke vliegschool daar en het weer was op het moment van ons telefoongesprek nog redelijk. Onderweg boven Groenlo kelderde de bewolking naar zo'n 500 voet en daar ging ik maar niet onder door met m'n meisje aan boord, dan maar terug naar Teuge. De teleurstelling was van d'r koppie af te lezen en zelf vond ik het eigenlijk ook maar niks. Voor Lochem hadden we al een nieuw plan bedacht. Dan maar naar Lelystad! Ook al weer een aantal jaar niet geweest. Zo gezegd zo gedaan, nu is het allemaal nog betrekkelijk eenvoudig, maar zou Lelystad in 2020 dan echt gecontroleerd worden? Het zal mij benieuwen...

De Mooney, nog even in de war van de uitwijk, staat bij te komen op EHLE.

We hebben even getankt, m'n kleine meid hielp kordaat met de pomp. We keken nog even hoe een Phenom 300 binnen kwam en het platform nog even wat extra flair gaf, met een VIP busje en allemaal belangrijke mensen met keycords. De drie spotters tegen het hek hadden de dag van hun leven, geloof ik. Na al deze opwinding hebben we samen een pitstop gemaakt bij Flantuas. Het was de laatste dag van de kerstvakantie, dus we hebben de highs en lows van de afgelopen twee weken even doorgesproken. Vervolgens stelde ze me ontelbare vragen over alle vliegtuigen die aan de muur hingen in het restaurant. Daarna moesten we snel weer terug naar de Mooney, want we moeten voor sunset weer op Teuge staan, en zo geschiedde.

Een spotter maakte een foto van onze start richting Teuge!

Een kort hopje terug naar Teuge en de middag zat er weer op. Ik ben geen voorstander van alle plannen met Lelystad en daarom heeft het voor mij altijd een wat negatieve klank. Maar toch komen we snel eens terug, het is een vriendelijk veld. Al was het alleen al even voor het Aviodrome, dat is volgens mij wel een bezoek waard.

Mijn co-pilote doet lekker mee, ze wilde persé zelf de hangaar sluiten.

IFR Retour Niederrhein (EDLV)

Wow, na de kerst toch 2018 nog even kunnen afsluiten met een laatste vluchtje. Morgen zal het er wel niet meer van komen, ik moet zelfs de ochtend nog even naar kantoor!

Ik was stipt om 10:00 uur LT de eerste die vanaf Teuge vertrok! Ik had een compact overlandje gepland richting Niederrhein (EDLV) of Düsseldorf zoals Ryanair je wel wilt laten geloven. Twee vliegplannen gefiled, een Z en een Y terug naar Teuge. Amsterdam ATC belde nog even voor wat aanpassingen, ik was zo eigenwijs geweest om het voorgestelde vliegplan van autorouter in de prullenbak te mikken en zelf iets te bedenken, maar zo makkelijk gaat dat niet!

Gesandwiched tussen twee lagen stratus onderweg naar EDLV

Vanaf Teuge kon ik vrij snel richting EDLV met een direct. Onderweg nog even de ATIS van Niederrhein uitluisteren en vervolgens werd ik door Dutch Mil doorgegeven aan Langen Radar. Die me netjes voor de ILS27 vectorde en de climb-out instructions doorgaf. Natuurlijk net toen ik m'n handen vol had met het aflevellen op de geklaarde hoogte. Eenmaal opgelijnd, kwam ik er achter dat ik alleen NAV2 had ingesteld voor de ILS, maar m'n NAV1 niet, dus dat snel nog even gedaan. Je bent zo druk, dat je de meest elementaire zaken vergeet als je even niet je kop erbij houdt... Snel gecorrigeerd en voor het oppakken van het glijpad nog even de SID bekeken die ik moest gaan vliegen. De ILS liep mooi en na de low approach en een stuk van de SID kreeg ik vrij snel een direct naar RKN en vervolgens een direct naar Teuge, het enige dat Dutch Mil nog van me vroeg is of ik er FL050 van wilde maken. In Duitsland was de transition level FL060, dus daar vloog ik op de QNH, maar in Nederland moest ik weer met 1013mB aan de slag. Bij Apeldoorn zakte ik door de stratus heen en kon IFR weer cancellen om me even later weer bij het circuit van Teuge te voegen. Ik maakte een nette landing, bewust heb ik op short final de snelheid eens wat laag gehouden, zo'n 70 knopen. Dan land die gladde Mooney net even wat fijner. Om een of andere reden heb ik toch de gewoonte wat sneller dan nodig te vliegen.
De totale vliegtijd was zo'n 45 minuten en in die tijd heb ik veel voorbij zien komen, een approach op een redelijk onbekend veld en een SID daar weer vandaan, stukken in IMC gevlogen op de hand. Ik moet mezelf gaan aanleren om de automatische piloot meer te gaan gebruiken én om de vlucht beter voor te bereiden. Ik had van te voren beter naar de SID's moeten kijken, dat scheelt weer drukte in de kist. Druk is het al genoeg, zo in je eentje.
Na het vliegen heb ik nog even een bakkie bij de havendienst om de mannen daar een fijne jaarwisseling te wensen en ze te bedanken voor de service. Het zit er op voor 2018. Een bewogen jaar, op alle vlakken van mijn leven.

De reacties die ik op mijn blog krijg gaan vaak over het hebben van een eigen kist en de Mooney in het bijzonder. Ik vond op YouTube een Duitse vlogger/vlieger die een Mooney M20E kocht en vrij goede films maakt over het vliegen in Europa en ook over de kosten van het houden van dat toestel in Europa op een EASA register. De moeite waard:

Flying home for Christmas

Vlak voor het einde van het jaar ben ik dan toch nog even IFR onderweg geweest met de Mooney! Het was 'maar' een retourtje Groningen en op zich ken ik de weg nu wel, maar het was goed om na een maand niet vliegen weer even onderweg te zijn! En hoe: voor het eerst klonk er alleen in mijn headset 'Papa Golf Yankee, identified. IFR starts now'. Ik heb daarna wel even een kreet geslaakt, net als bij een eerste solo, zo voelde het een beetje.

Nee nee, niet 'VFR on top', maar IFR... Wát een stralende dag!

Ik had allerlei wilde plannen voor m'n eerste IFR trip als PIC, maar het was inmiddels alweer ruim zes weken geleden sinds m'n examen en ik heb sindsdien geen IFR meer gevlogen, dus eerst het stof er maar eens af kloppen en een ILS schieten op Eelde. Het was prachtig weer met eindeloos uitzicht en enkele flarden stratus en wat cumulus waar ik af en toe doorheen kon steken. Tijd had ik eigenlijk niet, maar soms moet je maar even tijd maken. Bovendien lees ik steeds van die doemverhalen over slijtage van de nokkenassen en nokkenasvolgers door corrosie. Die corrosie ontstaat als de nokkenas en geleiders 'droog' komen te staan. Het is nodig dat de motor regelmatig goed warm wordt en de olie ook. Dan komt er weer vers laagje olie over alle delen en krijgt corrosie (roest) geen kans.

Van de sint kreeg ik een bon van de pilotshop, die heb ik maar meteen gebruikt voor een handige iPad houder die ik nu op de yoke heb. M'n iPad met de Jeppesen kaartjes hangt nu mooi voor m'n neus en ik kan nog prima overal bij. Handig als er geen instructeur meer naast je zit om dat allemaal voor je vast te houden.

Alles mooi overzichtelijk...

 

Inmiddels heb ik nog even gekeken naar offertes van verschillende verzekeraars, maar blijkbaar moet dat gewoon zo duur zijn. De premie die ik nu betaal is de laagste die ik tegen kom. Ik zal nog wel even onderzoeken of er wellicht in het buitenland partijen zijn die mij een offerte kunnen doen.

Fijne kerst en een mooi 2019. Dat je net zo veel starts als landingen mag maken...