Welkom

Met veel plezier las ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij, ik en wat Russische spambots, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark (geboren '81), getrouwd en vader van twee dochters van negen en elf jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL gehaald voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Tot September 2020 vloog ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat was best wel luxe, want de Mooney was aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessnae waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen bood ook een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien was het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt. Al eens op de Duitse Waddeneilanden geweest, bijvoorbeeld? Tijdens mijn opleiding ben ik zowel alleen, als met instructeur al op verschillende velden in Nederland en Duitsland geweest en daarin zit het plezier, het reizen met een vliegtuig. Echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik was nog niet uitgeleerd, want ik wilde ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Tot dat moment mocht ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkte de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney bood volledig uitnutten. Mijn laatste vak theorie heb ik in juni van 2017 gehaald. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (EDLS) bij Henk Ooink van Air Stadtlohn. Mijn praktijk radiotelefonie (RT) deed ik online, zelfs het examen! Ik heb na ongeveer 55 uur 'instrument tijd' het praktijkgedeelte in november van 2018 succesvol afgerond met een examen. Je leest in dit blog over mijn lessen, over IFR en VFR vluchten, mijn ervaringen met de Mooney en bij de Vliegclub Teuge waar ik vanaf 2021 met plezier vlieg op de C172 met Garmin G1000 en dieselmotor: de PH-VTB.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.

Vergeet trouwens niet je te abonneren op mijn YouTube kanaal!

donderdag 28 februari 2019

VFR retour Borkum (EDWR) met RNAV23 op Groningen (EHGG)

M'n schoonzus kon de meiden wel even van school oppikken, dus kon ik gisterenmiddag even naar Teuge om op de laatste dag van deze paar prachtige dagen in februari toch nog even de vleugels te strekken! VFR naar Borkum, het meest westelijke Duitse Waddeneiland.

 Een stralende dag

Over een dikke inversie kon het via VZ NDB rechtstreeks VFR naar Borkum, aan Groningen Approach vroeg ik al even of ik op de terugweg een RNAV23 approach kon doen en dat was geen probleem. Zo geschiedde! Boven zee probeerde ik Borkum info op te roepen op de oude frequentie die overigens nog wel op de actuele Jeppesen kaart staat, maar ik kreeg geen gehoor. De AIP op de iPad bood uitkomst, want Borkum Info had een nieuwe 8.33 frequentie, zoals veel velden in Duitsland inmiddels, die was meteen raak en een wat nurkse 'Flugleiter' verstrekte me de nodige gegevens over de baan en de heersende wind. Geen voorgeschreven circuit dus heb ik zelf iets geïmproviseerd, met het meeste vliegwerk boven water om de overlast voor de eilanders te beperken. Want wat heerst er een zalige rust op dat eiland op zo'n doordeweekse dag. De absolute stilte was opvallend.

Na de landing betaald te hebben (€ 20,00) ben ik even door de duinen naar het strand gelopen.Vanaf het vliegveld is dat een half uurtje wandelen. De laatste keer was ik hier met mijn vader en over een paar maanden is het alweer een jaar geleden dat hij stierf. In de stilte en de zon dwalen je gedachten dan toch een beetje af. Hoe vaak ben je echt even alleen in deze fase van je leven? Soms is dat fijn, maar dat vergeet je gemakkelijk in de haast van alledag.

'Zonder jas weer' zoals men dat placht te noemen. In februari!

Hier geen hippe strandtenten zoals in Nederland. Er staat een keet bij de strandopgang, maar die was gesloten... Hier en daar trof ik een local met een boek op een bankje in de zon, en verder niemand.

De terugvlucht voerde over Groningen waar ik een RNAV23 met touch and go vloog, ik zette de daling te vroeg in en werd daarover ook opgeroepen door Eelde Approach, stom natuurlijk. Het glijpad pik je op, op 2.000 voet, maar daar zak je pas na een specifiek punt naartoe. Daarvoor zit je op 3.000 voet en niet lager. Ik was geklaard voor de nadering en dan mag je zakken, maar natuurlijk niet onder de voorgeschreven hoogte. Boos kon de controller natuurlijk niet worden, want ik vloog immers VFR, maar het was van mijn kant natuurlijk niet fraai.

Terug op Teuge ben ik nog even bij Maurice langs geweest voor wat items die de aandacht verdienen bij de volgende inspectie van de Mooney. Samengevat: een mooi, leerzaam middagje vliegen.

Dit filmpje schoot ik in 2014, toen ik al eens eerder op Borkum was.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten