Eindelijk gevlogen!

Na de geboorte van mijn dochter ben ik aan vliegen niet meer toegekomen, maar afgelopen zaterdag was het dan weer eens zover. De voorspellingen waren voor het weekeinde goed dus er werden een paar uurtjes vrij gepland voor papa. Het was de bedoeling om even heen en weer naar Texel te vliegen, maar helaas was het weer niet zo goed als voorspeld. Na de start zette ik koers naar Flevoland, maar nog voor de randmeren werd de wolkenbasis zó laag dat ik een 180 graden bocht moest maken om te voorkomen dat ik in instrument condities terecht zou komen. Ik heb immers geen intrument rating... Terug bij Teuge dan maar besloten boven de bewolking uit te klimmen - het was maar een dunne laag - en dan via Friesland naar Texel. Ook dit leek eenvoudiger dan het was. Eenmaal voorbij Zwolle sloot het wolkendek zich definitief onder mij en even later besloot ik maar terug te vliegen. Op de frequentie van Dutch Mill hoorde ik wel vliegers aankomen en vertrekken van Texel, maar ik wilde het risico niet nemen. Op de zelfde frequentie hoorde ik vliegers onderweg naar Borkum (D) ook met het weer worstelen. In de buurt van Teuge kwamen er weer wat gaten in de wolken en zakte ik naar 700 voet. M'n eerste landing in 2013 was netjes, maar door wat te veel snelheid had ik wel wat extra baan nodig, maar goed: ze hebben hem niet voor niets verlengd! De kop is er af en ik hoop dit jaar wat meer dagtripjes te kunnen maken. Op mijn lijstje staan: Siegerland, Reims en Biggin Hill. We kijken hoe het gaat en hopelijk kan ik er dit voorjaar een paar van weg strepen!

Weer of geen weer

Gisterenmiddag moest ik op Terlet zijn voor een vergadering inverband met zweefvliegen, en als je dan op Terlet moet zijn is het wel zo efficient om daarvoor op Teuge nog even te gaan vliegen, je bent tenslotte al ruim halverwege vanaf Nijmegen.

Het plan was om 's-ochtend vroeg naar Siegerland te vliegen, bij Siegen (D) in het Sauerland. Het veld ligt een uurtje vliegen vanaf Teuge en nu in de herfst is het Sauerland prachtig. De meteo leerde ons echter dat het veld - en het hele Sauerland, de Eiffel en eigenlijk heel Duitsland in een dichte mist gehuld zou blijven. De apfelstrudel moest dus maar even wachten. Ondanks de stralende zon in Nijmegen en Teuge was de meteo vrij somber over nogal wat bestemmingen (o.a. de waddeneilanden), maar eentje kon wel: Maastricht. Gaan dus! Maastricht is een gecontroleerd veld, dus moet er een vliegplan worden gefiled. Omdat internet en de havendienst op Teuge nog niet helemaal voorbereid zijn op het nieuwe vluchtplanformulier, heb ik - voor het eerst - het vluchtplan maar telefonisch ingediend bij Amsterdam Information. Best makkelijk eigenlijk...

De vlucht heb ik voorbereid op de kaart en met behulp van Airnav Pro op de iPhone. Een hele handige app die je ook kan gebruiken voor moving-map navigatie. Op de iPad staan de approachplates van Beek al klaar dus konden we take-off. We klommen direct door naar 3.500 ft om over de CTR's van Deelen en De Peel heen te vliegen. Ik heb me wel even aangemeld bij Dutch-Mil, om te vragen of verschillende militaire oefengebieden actief zijn. Ik heb hier in eerste instantie omheen gepland, maar we konden er dwars doorheen. De militairen lagen nog op een oor.

De lucht was vochtig en koud, ideale omstandigheden voor mist die ook links en rechts van ons over de aarde lag. De meteo had gelijk, maar het is een prachtig gezicht.

Hier wordt de Waal overgevlogen, de mist in de verte is goed zichtbaar

 

 

De vlucht ging langs Arnhem, Nijmegen, over de CTR van Weeze (of Düsseldorf, als we Ryanair moeten geloven...) en na de CTR van de Peel zijn we gaan zakken naar 1.800 voet voor het eerste meldpunt voor de TMA van Beek (Maastricht). Van te voren luisterden we de ATIS uit (een soort antwoordapparaat van het vliegveld, waar alle relevante gegevens t.a.v. het weer en het baangebruik worden doorgeven). Al heel snel naderden we het volgende checkpunt bij Stein. De luchtverkeersleider vroeg ons of we het veld in zich hadden en dat was het geval. Het liet ons het normale circuit afsnijden en direct naar de baan 21 vliegen. Dan gaat alles snel, want ik vloog nog hard en best hoog, met de Mooney kost het wat meer tijd om de snelheid en hoogte af te bouwen omdat het een vrij "glad" toestel is. De goede mensen van Mooney wisten dat echter en hebben de kopers van hun vliegtuigen als optie "speedbrakes" aangeboden. Onze Mooney is hier ook mee uitgerust en ze kwamen nu goed van pas, zodat ik snelheid en hoogte mooi onder controle had op final. Ideaal! De landing was verder prima en we konden op de baan terugtaxiën naar de vliegschool ASL (Air Service Limburg) die blijkbaar ook de afhandeling van kleine toestellen deed. Tijd voor een bakkie.

 

Via de telefoon heb ik het vluchtplan voor de terugweg gefiled, het weer was immers prima geweest onderweg en zoveel tijd was er nu ook niet verstreken. Vertrekken dus, na de 747 van Cargolux.

 

De 747 van Cargolux vertrok toen wij onze start-up clearance kregen

 

 

De terugvlucht verliep eigenlijk prima, als spiegelbeeld van de heenvlucht met een wat meer oostenlijke koers, die mist was onderweg. Over Venlo werd wel duidelijk dat Teuge en een belangrijk deel van onze route onder de wolken lagen. Wij vlogen er nu nog boven. Na de CTR van Weeze moesten we dus zakken om er onder te komen. Relatief laag met een matig zicht ging het nu langs Emmerich, Doetinchem en Doesburg weer terug naar Teuge. De havendienst melde al dat de zicht condities hard achteruit gingen. Ik was dan ook blij dat ik via Sierra het veld alweer zag liggen. Snel landen voordat het nog erger wordt. Ik voel me steeds meer thuis in de Mooney. Snelheid, prop, flaps, landingsgestel, het gaat allemaal beter en vooral ook sneller. In no time stonden we weer voor de hangar in een kleine file, want we waren niet de enigen die stopten met vliegen. Leerzame ervaring al met al: laat je niet verrassen door dat weer. Check het!

 

Het weer houdt zich nog goed...





Juist!

De afgelopen weken heb ik wel wat gevlogen, maar hoofdzakelijk lokaal. Hoog tijd dus voor een klein overlandje. De waddeneilanden zijn altijd leuk, maar Ameland is voor de Mooney wat te drassig en Texel is nog niet zo lang geleden bezocht. Uitwijken naar Duitsland dus, waar de eilandjes kleiner zijn, maar stuk voor stuk beschikken over een vliegveld, en de meesten met een verharde baan, we kozen voor het eiland Juist (EDWJ).
Het weer was goed, al zaten de cumulus wolkjes wel erg laag toen ik over de A50 langs Terlet reed, 800 voet maximaal? Aangekomen op Teuge zat er wel veel ruimte tussen de wolken. Vertrekken dus en door de gaten tussen de wolken klimmen naar een comfortabele hoogte van ruim 2000 meter. Boven de wolken is het altijd mooi weer, tenslotte. Boven zee, daar vliegen we heen, is eigenlijk meestal wat minder convectieve bewolking, zoals de cumulus. Daar konden we wel weer zakken dus!

 

 

Na een mooie vlucht over Oost-Groningen konden we boven de Eems gaan zakken naar Juist, de snelheid liep daardoor aardig op zodat we erg snel ter plaatse waren. Omdat niet alle hoogte tijdig zou zijn verloren vlogen we om het eilandje Borkum heen en vervolgens door naar Juist. Niet te missen want het is precies een sigaar, met aan het einde de landingsbaan. De nadering op baan 26 liep trouwens tussen de duinen door, indrukwekken. Bovendien was het baantje wat korter dan op Teuge, dus de snelheid in de nadering mag niet te hoog zijn. Prima landing, maar daarna snel van de baan af, want achterop kwam de Islander, die heen en weer vliegt tussen de wal en het eiland. De boot komt maar één keer per dag...

Op de terugweg konden we direct linksaf richting Teuge. Op flightlevel 063 levelden we netjes af en ging de autopilot erop. Zo konden we mooi over de toppen van de cumulus en de CTR van Eelde heen en in no-time kwam Teuge alweer in de buurt. Voorbij Hoogeveen konden we rustig zakken tussen de wolken door de soep in, want onder de wolkenbasis was het zicht slecht, bovendien hielp de laagstaande zon ook niet. De landing op Teuge was iets te hoog afgevangen naar mijn smaak, maar de landing was toch zacht.

Missie Texel

Dit weekeinde was het toneel van de jaarlijkse aandeelhoudersvergadering van de Koninklijke N.V. Texels Eigen Stoomboot Onderneming (TESO). Nu ben ik geen aandeelhouder, maar een vriendin hier in Nijmegen is dat wel. Zij zag zich genoodzaakt wegens een vervelende enkelbreuk de vergadering over te slaan, en dat viel deze geboren Texelse zwaar. Een plan was snel bedacht: maar dan vliegen we er toch heen? Vrijdagavond vertrokken we vanaf Teuge met de krukken achterin de Archer naar Texel. Prachtig om in het strijklicht van de avond via Lelystad, Enkhuizen en Den Oever naar Texel te vliegen. Het zicht was prachtig, zodat bij Medemblik Texel al te zien was aan de horizon. Mooi optijd stonden we aan de grond waar we werden opgepikt en naar Den Burg werden gebracht waar de zaal net open ging. Ïk kon vanwege mijn werk een volmacht krijgen en mocht dus als "overkanter" de vergadering van deze unieke onderneming bijwonen. Prachtig om te zien hoe betrokken de aandeelhouders zijn bij de onderneming. Daar kunnen menige beursgenoteerde vennootschappen een puntje aan zuigen. De vergadering werd afgesloten met een nachtelijke vismaaltijd. Vis moet zwemmen, daarom werd voor een borrel gezorgd op ons overnachtingsadres.

Zaterdag ochtend hebben we nog wat inkopen gedaan. Op Texel worden heerlijke bieren gebrouwen, dus daar hebben we aardig van ingeslagen voordat de terugvlucht werd gepland. Het was heerlijk weer en met een forse westenwind van een knoopje of 20 ging het terug naar Teuge onder prachtige wolkenstraten.

Als we het bier hadden achtergelaten dan hadden we de terugvlucht ook met een zweefvliegtuig kunnen maken. Het was enorm thermisch, of voor de niet zweefvliegers: turbulent. Mijn passagiere had er geen moeite mee en na een rondje om het eiland stonden we binnen het uur weer op Teuge. Binnen 24 uur uit en thuis in Nijmegen. Geweldig!

Cloudbusting!

Regelmatig wat korte vluchten gemaakt lokaal en een kort overlandje naar Lelystad. Op de terugweg even naar FL 060 geklommen om boven de wolken te kijken en eventjes te cloudbusten...

Vanochtend nog even twee landingen geoefend, omdat de landing na deze cloudbustsessie niet echt was om over naar huis te schrijven. Een te vlakke nadering, grondeffect én teveel snelheid, da's niet goed. Vanochtend stond 'ie weer netjes aan de grond met ee wat steilere nadering.

Vrijdag een checkout gedaan op de Archer, omdat het weer even geleden was dat ik daar op vloog. Alles oké, maar wel weer even wennen aan de carb heat, de Mooney heeft immers injectie.

Retour Münster-Osnabrück

Vrijdag 18 augustus kon ik iets eerder weg van m'n werk om een leuke (korte) retour te vliegen naar Münster. Münster (EDDG) is een gecontroleerd veld met alles wat daarbij hoort, dus een CTR met luchtverkeersleiding en het benodigde radioverkeer. Omdat het maar een half uurtje vliegen van Teuge is betekent dat wat meer werk voor de vlieger. Alles gebeurt immers vrij kort achter elkaar.
In no-time vlieg je Duitsland in en zo ben je alweer bij het eerste meldpunt voor de CTR. Navigatie was eenvoudig dankzij het navigatiebanken (een VOR/DME) Rekken in de achterhoek dat zo'n beetje halverwege de route ligt.

Op Teuge moest er wel eerst even getankt worden, het is toch prettig om wat meer brandstof mee te hebben dan strikt noodzakelijk. Zoals ze zeggen: "The only time you have to much fuel, is when you're on fire". Dus met voldoende brandstof en m'n pa aan boord ging het mooi op tijd take-off van baan 09 op Teuge met een lichte wind uit het Zuiden. Bij Dutch-Mill heb ik me niet aangemeld - want dat willen ze liever niet - dus bleef het bij luisteren. Voorbij Rekken heb ik me aangemeld bij de Duitse collega's van Langen Info, waar we een andere transpondercode en een nieuwe regionale luchtdruk kregen aangereikt. Omdat Münster met een knappe 150 knopen per uur op ons af komt werd het tijd om alvast even de ATIS te beluisteren. Dat is een radiokanaal met een bandje waarop alvast wat relevante informatie over het vliegveld wordt gegeven, zoals het weer, de luchtdruk en de baan die op dat moment in gebruik is. Vervolgens hebben we afscheid genomen van Langen Info om ons aan te melden bij Münster. Ze hadden het niet druk en na het eerste meldpunt konden we meteen op dwarswindbeen voor de baan 25 en kort daarna kregen we al de "cleared for landing". Op dwarswindbeen gingen de flaps alvast uit samen met het landingsgestel. Dan begint de snelheid ook verder terug te lopen naar een prima aanvaardbare 85 knopen. Het mengsel gaat op rijk, de propellor op de kleinste bladhoek en de landingslichten aan. Op final nog even de laaste stand flaps erbij en de snelheid loopt verder terug naar een fijne 76 knopen. Lijkt weinig, maar met teveel snelheid blijft de Mooney heel lang boven de baan zweven in het "grondeffect", mede dankzij d'r korte landingsgestel. Een prima landing was het gevolg en we konden uittaxiën naar onze parkeerplaats. Ter plaatse genoten we van een bakkie koffie en werden de landingsformaliteiten afgehandeld. Een landing kost € 13,20. Da's flink minder dan een landing op bijvoorbeeld Texel of Teuge.

Eenmaal terug bij de kist kregen we van Münster "ground" een start-up en taxi-clearance naar baan 25, waarna we van Münster "tower" de noodzakelijke take-of clearance kregen en we gingen onderweg naar Teuge, wederom via Rekken, al deed de iPad het ook niet onverdienstelijk als navigatiehulp. Ruim optijd voor Teuge kon het gas weer terug zodat de snelheid boven het meldpunt Siera op 700 voet nog maar 130 knopen was. Het circuit voor baan 09 vlogen we netjes af totdat bleek dat een Cessna ons binnendoor passeerde. Op final besloot ik de landing af te breken omdat de Cessna de baan nog niet had verlaten als wij hadden geland en dat is niet toegestaan. Dus volgas, met de turbodruk die er boven een zeker toerental bij komt klimt die Mooney als een engel met heimwee, waarna de flaps weer in konden en ook de wielen werden weer ingetrokken voor een tweede landingspoging. Vervelend, maar wel een erg goede oefening, de tweede landingspoging konden we ongestoord voortzetten tot op de baandrempel.

Een heerlijke vlucht waar veel aspecten van de vliegerij voorbij kwamen, navigatie, radio, procedures en natuurlijk ook gewoon vliegen!

Retourtje Texel

Vanmiddag was wat tijd beschikbaar voor een klein vluchtje. Wat is dan een betere bestemming dan Texel? Het Ibiza van het noorden...

We waren net optijd voor het vertrek van de DDA DC-3.

Heerlijk weer en een mooie vlucht met een nette crosswindlanding op het eiland. Tevreden? Tevreden!

Uiteraard weer een rondje bier mee genomen voor thuis.