Welkom

Met veel plezier lees ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij en ik, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark, ik ben 36 jaar, getrouwd en vader van twee dochters van drie en vijf jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL gehaald voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Hoofdzakelijk vlieg ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat is best wel luxe, want de Mooney is aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessna's waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen biedt een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien is het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt, al eens op de Duitse Waddeneilanden geweest, bijvoorbeeld? Tijdens mijn opleiding ben ik zowel alleen, als met instructeur al op verschillende velden in Nederland en Duitsland geweest en daarin zit het plezier, het reizen met een vliegtuig. Echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik ben nog niet uitgeleerd, want ik wil ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Op dit moment mag ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkt de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney biedt volledig uitnutten. Ik heb inmiddels het theoretisch gedeelte klaar, mijn laatste vak heb ik in juni van 2017 afgerond. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (D). Ook mijn praktijk radiotelefonie heb ik in de tas. Ik heb nu ongeveer 35 uur 'instrument tijd'. Je leest op dit blog over mijn lessen voor de instrument bevoegdheid, maar ook over VFR vluchten en mijn ervaringen met de Mooney.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.







zondag 18 november 2012

Weer of geen weer

Gisterenmiddag moest ik op Terlet zijn voor een vergadering inverband met zweefvliegen, en als je dan op Terlet moet zijn is het wel zo efficient om daarvoor op Teuge nog even te gaan vliegen, je bent tenslotte al ruim halverwege vanaf Nijmegen.

Het plan was om 's-ochtend vroeg naar Siegerland te vliegen, bij Siegen (D) in het Sauerland. Het veld ligt een uurtje vliegen vanaf Teuge en nu in de herfst is het Sauerland prachtig. De meteo leerde ons echter dat het veld - en het hele Sauerland, de Eiffel en eigenlijk heel Duitsland in een dichte mist gehuld zou blijven. De apfelstrudel moest dus maar even wachten. Ondanks de stralende zon in Nijmegen en Teuge was de meteo vrij somber over nogal wat bestemmingen (o.a. de waddeneilanden), maar eentje kon wel: Maastricht. Gaan dus! Maastricht is een gecontroleerd veld, dus moet er een vliegplan worden gefiled. Omdat internet en de havendienst op Teuge nog niet helemaal voorbereid zijn op het nieuwe vluchtplanformulier, heb ik - voor het eerst - het vluchtplan maar telefonisch ingediend bij Amsterdam Information. Best makkelijk eigenlijk...

De vlucht heb ik voorbereid op de kaart en met behulp van Airnav Pro op de iPhone. Een hele handige app die je ook kan gebruiken voor moving-map navigatie. Op de iPad staan de approachplates van Eelde al klaar dus konden we take-off. We klommen direct door naar 3.500 ft om over de CTR's van Deelen en De Peel heen te vliegen. Ik heb me wel even aangemeld bij Dutch-Mill, om te vragen of verschillende militaire oefengebieden actief zijn. Ik heb hier in eerste instantie omheen gepland, maar we konden er dwars doorheen. De militairen lagen nog op een oor.

De lucht was vochtig en koud, ideale omstandigheden voor mist die ook links en rechts van ons over de aarde lag. De meteo had gelijk, maar het is een prachtig gezicht.

Hier wordt de Waal overgevlogen, de mist in de verte is goed zichtbaar
 
 
De vlucht ging langs Arnhem, Nijmegen, over de CTR van Weeze (of Düsseldorf, als we Ryanair moeten geloven...) en na de CTR van de Peel zijn we gaan zakken naar 1.800 voet voor het eerste meldpunt voor de TMA van Beek (Maastricht). Van te voren luisterden we de ATIS uit (een soort antwoordapparaat van het vliegveld, waar alle relevante gegevens t.a.v. het weer en het baangebruik worden doorgeven). Al heel snel naderden we het volgende checkpunt bij Stein. De luchtverkeersleider vroeg ons of we het veld in zich hadden en dat was het geval. Het liet ons het normale circuit afsnijden en direct naar de baan 21 vliegen. Dan gaat alles snel, want ik vloog nog hard en best hoog, met de Mooney kost het wat meer tijd om de snelheid en hoogte af te bouwen omdat het een vrij "glad" toestel is. De goede mensen van Mooney wisten dat echter en hebben de kopers van hun vliegtuigen als optie "speedbrakes" aangeboden. Onze Mooney is hier ook mee uitgerust en ze kwamen nu goed van pas, zodat ik snelheid en hoogte mooi onder controle had op final. Ideaal! De landing was verder prima en we konden op de baan terugtaxiën naar de vliegschool ASL (Air Service Limburg) die blijkbaar ook de afhandeling van kleine toestellen deed. Tijd voor een bakkie.
 
Via de telefoon heb ik het vluchtplan voor de terugweg gefiled, het weer was immers prima geweest onderweg en zoveel tijd was er nu ook niet verstreken. Vertrekken dus, na de 747 van Cargolux.
 
De 747 vertrok toen wij onze start-up clearance kregen
 
 
De terugvlucht verliep eigenlijk prima, als spiegelbeeld van de heenvlucht met een wat meer oostenlijke koers, die mist was onderweg. Over Venlo werd wel duidelijk dat Teuge en een belangrijk deel van onze route onder de wolken lagen. Wij vlogen er nu nog boven. Na de CTR van Weeze moesten we dus zakken om er onder te komen. Relatief laag met een matig zicht ging het nu langs Emmerich, Doetinchem en Doesburg weer terug naar Teuge. De havendienst melde al dat de zicht condities hard achteruit gingen. Ik was dan ook blijk dat ik via Sierra het veld alweer zag liggen. Snel landen voordat het nog erger wordt. Ik voel me steeds meer thuis in de Mooney. Snelheid, prop, flaps, landingsgestel, het gaat allemaal beter en vooral ook sneller. In no time stonden we weer voor de hangar in een kleine file, want we waren niet de enigen die stopten met vliegen. Leerzame ervaring al met al: laat je niet verrassen door dat weer. Check het!
 
Het weer houd zich nog goed...



Geen opmerkingen:

Een reactie posten