Welkom

Met veel plezier lees ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij en ik, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark, ik ben 36 jaar, getrouwd en vader van twee dochters van drie en vijf jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL gehaald voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Hoofdzakelijk vlieg ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat is best wel luxe, want de Mooney is aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessna's waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen biedt een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien is het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt, al eens op de Duitse Waddeneilanden geweest, bijvoorbeeld? Tijdens mijn opleiding ben ik zowel alleen, als met instructeur al op verschillende velden in Nederland en Duitsland geweest en daarin zit het plezier, het reizen met een vliegtuig. Echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik ben nog niet uitgeleerd, want ik wil ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Op dit moment mag ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkt de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney biedt volledig uitnutten. Ik heb inmiddels het theoretisch gedeelte klaar, mijn laatste vak heb ik in juni van 2017 afgerond. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (D). Ook mijn praktijk radiotelefonie heb ik in de tas. Ik heb nu ongeveer 35 uur 'instrument tijd'. Je leest op dit blog over mijn lessen voor de instrument bevoegdheid, maar ook over VFR vluchten en mijn ervaringen met de Mooney.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.







vrijdag 22 juni 2018

Blue skies lieve papa

1940-2018


Tot mijn verdriet is mijn vader op 2 juni jongstleden overleden, lezers van dit blog weten wel dat ik het vliegen met de paplepel heb ingegoten gekregen en dat ik deze hobby samen met mijn vader heb beleefd tot aan zijn overlijden. 
De passage hieronder komt uit mijn grafrede die ik uitsprak op zijn uitvaart. 
Papa, jij gaf me de eerste lessen op de ASK-21, want hier gold natuurlijk dat je vliegen het beste kon leren van je eigen vader… Ik ben verder gaan lessen op Terlet en vaak kwam je na je werk dan nog even langs op de strip om nog even een startje met me te maken, zo ook die bewuste zomeravond in augustus 1997. Ik had de hele dag gevlogen met DDI. Na kort overleg met hem kwam je terug en liet me voor het eerst alleen de lucht in! Een bijzonder moment voor elke vlieger, maar voor ons extra bijzonder omdat jij aan de tip stond. De jaren daarna waren we regelmatig samen op Terlet en later op Teuge en dat zijn dierbare herinneringen pa. 

Inmiddels had jij een belangrijke droom waargemaakt: je had een aandeel in je eigen motorkist gekocht: de Mooney. Je vond dat toestel een klein wonder, je eigen airliner. Eén horde moest je nog nemen: je instrument rating, want daar schreeuwde die Mooney om. De theorie had je al een tijdje op zak en dat was een flinke studie geweest. De praktijk zat je nog wat tegen. Heel wat maandagen heb je op Rotterdam geoefend met Willem de Kleynen, ik zat nog wel eens achterin en luisterde dan naar jullie geklets en soms was het vliegen maar bijzaak, want jij maakte ook snel vrienden pa. Wat was je nerveus voor je examen, zo nerveus dat je de eerste keer met beslagen ramen ging taxien en direct te horen kreeg dat je gezakt was. Dat vond je een klotestreek. Maar je wilde dit zo graag dat je al je zenuwen opzij schoof en het gewoon weer probeerde en toen zakte je weer. Je was er tamelijk kapot van en wilde zelfs de handdoek in de ring gooien, maar voordat je theorie verliep heb je nog één laatste examen gepland en dat haalde je met vlag en wimpel. Ik weet nog waar ik was toen je belde dat je geslaagd was  Jij moest je op je gemak voelen met vliegen en dan liep het gewoon. Jij had alles bereikt in de luchtvaart wat je wilde en je was er - terecht - trots op. Toch was je nog niet helemaal voldaan. Je had de kist, je had de papieren, de wereld lag op je te wachten en je had net effe dat duwtje in de rug nodig en dat duwtje kreeg je van Thomas. Met z'n drieën hebben we geweldige avonturen beleefd. We vlogen naar Kopenhagen, naar Sicilië, Agadir in Marokko en de Canarische eilanden en heel veel daartussen. Het overtrof letterlijk jouw stoutste dromen. ‘s-Nachts van Karlsruhe naar Bordeaux, gevlogen over een occlusie boven Spanje met kans op onweer bij Malaga als toetje. VFR laag over de Tyrreense Zee, totdat de Aeolische eilanden aan de horizon opdoemden. Een van die eilanden had een opmerkelijke gelijkenis met een vrouwelijk decolleté, waar je dan met zichtbaar plezier even tussendoor vloog.

Op het laatst durfde je niet meer zo goed. Vaak belde ik je even of je mee ging en soms deed je dat. De voorlaatste vlucht met jou knalde nog even, een retourtje Eelde op een heerlijk zonnige lenteavond in April. Was goed om je nog even te zien genieten.
Mijn vader lag de laatste dagen in het ziekenhuis op de IC waar ze probeerde te ontdekken waarom hij zo ziek was, tot het laatst toe was hij geboeid door vliegen en de Mooney. Maurice van IAS appte me daags voor mijn vaders overlijden dat ze na al die jaren de bron van de olielekkage hadden gevonden, ik schreef daar al regelmatig over in de blog. M'n pa was verheugd en ik dacht dat het een teken was, Mooney gefikst en nu jij nog pa. Helaas mocht dat niet zo zijn.

M'n vader was natuurlijk veel meer voor me dan alleen een vliegvriend en ik ga hem vreselijk missen, blue skies lieve papa!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten