Welkom

Met veel plezier lees ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij en ik, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark, ik ben 37 jaar, getrouwd en vader van twee dochters van vier en vijf jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL gehaald voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Hoofdzakelijk vlieg ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat is best wel luxe, want de Mooney is aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessna's waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen biedt een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien was het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt, al eens op de Duitse Waddeneilanden geweest, bijvoorbeeld? Tijdens mijn opleiding ben ik zowel alleen, als met instructeur al op verschillende velden in Nederland en Duitsland geweest en daarin zit het plezier, het reizen met een vliegtuig. Echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik was nog niet uitgeleerd, want ik wilde ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Tot dat moment mocht ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkte de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney biedt volledig uitnutten. Ik heb inmiddels het theoretisch gedeelte klaar, mijn laatste vak heb ik in juni van 2017 afgerond. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (D). Ook mijn praktijk radiotelefonie heb ik in de tas. Ik heb nu ongeveer 55 uur 'instrument tijd' en ook het praktijkgedeelte heb ik dit najaar succesvol afgesloten. Je leest op dit blog over mijn lessen voor de instrument bevoegdheid, maar ook over VFR en IFR vluchten en mijn ervaringen met de Mooney.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.








zaterdag 21 april 2018

La Douce France

Geen verkeerde week om vrij te hebben, wát een mooi weer geeft dat hoge drukgebied ons. De Mooney loopt perfect, en donderdag heb ik met Gerard mijn tweejaarlijkse sessie om m’n brevet te verlengen gehad, dus ik mag weer twee jaar! Hopelijk tref ik Gerard later dit jaar nog voor m’n IFR examen. Ik heb hem gevraagd of hij in ieder geval een proef wil afnemen voor het echte examen, om te kijken of alles er wel goed in zit. Gerard is een gepensioneerde KLM vlieger, maar kan het vliegen niet laten. Hij is de ‘go to guy’ als je iets met licensing moet doen, hij mag alles aftekenen.

Wat een prachtige zonsondergang, vliegen is zo mooi!

Trouwe lezers van mijn blog weten dat mijn schoonouders in de Morvan (Fr) een huisje hebben sinds een aantal jaar, bij Autun. Ik ben daar in 2015 en 2016 al eens heen gevlogen en het weer nodigde dit weekeinde uit het opnieuw te doen. Ik schrijf dit dus op het terras in Frankrijk. M’n jongste dochter Julie had wel zin om mee te vliegen. Zij was mijn co-pilote op FL095 bij prachtig avondlicht, ze heeft geen krimp gegeven en we zijn in twee uur en vijftien minuten naar opa en oma gevlogen. De route liep via Emmerich, Weeze, Aken, Trier, Saarlouis, Nancy richting Dijon en de Morvan. Het luchtruim van België vind ik (te) ingewikkeld en passeer ik daarom. We landden net voor sunset, want we hadden behoorlijk last van file bij de rit naar Teuge.

We hebben het goed gehad en vliegen morgenochtend weer terug naar Teuge, voordat het weer roet in het eten kan gooien, want het is na morgen voorbij met de prachtige week die achter ons ligt, in de loop van de middag wordt stevig onweer verwacht. Morgen wel even goed het weer in de gaten houden, jammer dat ik nog niet kan beschikken over mijn Golze weer systeem, dat was nu ideaal geweest.

Een uitstekend veldje: Autun (LFQF)

Update 24 april: Inmiddels zijn we weer veilig aangekomen in Nederland. We zijn rond 10:30 vanaf Autun vertrokken na de tanks nog even helemaal te hebben volgegooid. De brandstof is erg voordelig hier, het scheelt ruim 60 cent per liter met Teuge. VFR vliegen in Frankrijk is echt een plezier. Je kan op veel plekken hoog vliegen. Ik had op de hoogtekaartjes gezien dat we een stevige rugwind zouden hebben als we op FL080 of hoger zouden vliegen. Daarom ben ik naar FL105 geklommen door de TMA van Lorraine, da's klasse D, maar voor de controller geen probleem om me in een keer door heel Noord-Oost Frankrijk heen te klaren, Zo hoog ben ik VFR nooit geweest met een motorkist, maar we konden wel mooi een grondsnelheid van 200 knopen aantikken! We volgden min of meer dezelfde route terug die we ook heen hebben gevolgd. Zo kwam Teuge alweer snel in beeld, we deden er minder dan twee uur over om weer thuis te komen. Dan ben je dus van Autun (bij Dijon) weer terug op Teuge. Een autoreis van 11 uur.

200 knopen GS

Mijn dochter is na een half uurtje vliegen lekker gaan slapen en ze werd vlak voor de landing op Teuge pas weer wakker, we zijn nog even doorgereden naar de kinderboerderij waar mijn vrouw met de oudste was en we hebben de dag daar met z'n allen afgesloten. M'n jongste genoot daar overigens net zoveel van als van het bezoek aan opa en oma in Frankrijk. Voor de kids hoeft het allemaal niet zo exclusief!

FL105, hier begint de comfortzone van de Mooney, rugwind helpt!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten