Welkom

Met veel plezier las ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij, ik en wat Russische spambots, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark (geboren '81), getrouwd en vader van twee dochters van negen en elf jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL gehaald voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Tot September 2020 vloog ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat was best wel luxe, want de Mooney was aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessnae waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen bood ook een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien was het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt. Al eens op de Duitse Waddeneilanden geweest, bijvoorbeeld? Tijdens mijn opleiding ben ik zowel alleen, als met instructeur al op verschillende velden in Nederland en Duitsland geweest en daarin zit het plezier, het reizen met een vliegtuig. Echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik was nog niet uitgeleerd, want ik wilde ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Tot dat moment mocht ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkte de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney bood volledig uitnutten. Mijn laatste vak theorie heb ik in juni van 2017 gehaald. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (EDLS) bij Henk Ooink van Air Stadtlohn. Mijn praktijk radiotelefonie (RT) deed ik online, zelfs het examen! Ik heb na ongeveer 55 uur 'instrument tijd' het praktijkgedeelte in november van 2018 succesvol afgerond met een examen. Je leest in dit blog over mijn lessen, over IFR en VFR vluchten, mijn ervaringen met de Mooney en bij de Vliegclub Teuge waar ik vanaf 2021 met plezier vlieg op de C172 met Garmin G1000 en dieselmotor: de PH-VTB.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.

Vergeet trouwens niet je te abonneren op mijn YouTube kanaal!

woensdag 4 april 2018

IR Les 16 Münster-Osnabrück (EDDG)

Weer een prima vliegdag in de boeken: samen met Henk en de Mooney ben ik vanaf Stadtlohn naar Münster-Osnabrück gevlogen om wat approaches te oefenen. Helaas is de ADF van de Mooney nog steeds 'unservicable', dus een NDB approach zat er niet in.
De eerste approach hebben we volledig 'standaard' gevlogen zoals gepubliceerd. Geen vectors, maar naar de initial approach fix via de arrival, aldaar een holding gevlogen en via de holding door richting de approach. Zelf plannen en netjes zakken en ten slotte de localiser van de ILS oppakken. Voor de baan werden we overgezet naar de Toren, die ons vervolgens klaarde voor de nadering. Na een low approach hebben we nog twee localiser only naderingen gevlogen, waarbij we wel vectors accepteerde. De glijpad begeleiding werd door Henk afgeplakt met een 'post-it'. Bij iedere afstand tot het baken hoort een bepaalde hoogte, de daalvlucht moet je dan zo plannen dat je steeds de goede hoogte hebt, zodat je mooi op de drempel van de baan uitkomt. Vuistregel bij een standaard 3 graden glijpad is dat je de grondsnelheid keer vijf zakt. Bij 100 knopen grondsnelheid zak je dus 500 voet per minuut. Dat klopt over het algemeen vrij aardig!

Mijn grote vriend de HSI, de gele driehoekjes links en rechts worden afgeplakt bij een 'Localiser Only' nadering.

Ik vlieg altijd graag met Henk. We doen ´real world´ IFR vluchten (QDM's en QDR's moeten ook worden geleerd, maar die zul je in de praktijk zelden vliegen). We gebruiken de automatische piloot eigenlijk niet, alles vlieg ik op de hand dus. Als ik zelf op pad ga, dan gebruik ik die AP natuurlijk wel. Dit gaat gewoon lekker en geeft ook vertrouwen voor de toekomst. Wat belangrijk is, is currency. Vandaag en gisteren gevlogen, maar dan is die eerste approach gisteren lang zo strak niet als de laatste vandaag. Dit moet je blijven doen en blijven oefenen om niet slechter te worden, laat staan om er beter in te worden.

Op Stadtlohn staan trouwens een paar mooie classics, deze YAK stond proef te draaien en die enorme radiaalmotor maakt indruk. Alleen de geur al, dat typische olieluchtje dat je alleen tegenkomt bij vliegtuigmotoren... fantastisch!



Kijk alleen al naar die enorme prop, wat een geweldig ding! Vliegen is zo mooi.
 
Gisteren kreeg ik trouwens een mailtje van de havendienst van Teuge, dit werd naar alle gebruikers van het vliegveld gestuurd. Al een tijd terug schreef ik een kort stukje over de Mooney N100HQ die staat te vergaan op Teuge, blijkbaar vonden vandalen het niet snel genoeg gaan en hebben haar een handje geholpen met aanzienlijke schade tot gevolg. Dat die lui zich overigens beperkt hebben tot de spinner en govenor geeft te denken. Zijn ze niet op zoek geweest naar reserve onderdelen?


Zo zonde...

De Mooney die het betreft is trouwens een M20J, dat is een vergelijkbaar type als de PH-DGY, alleen met een iets kortere romp en een kleinere motor (4 ipv 6 cilinders, zonder turbo) die opmerkelijk veel waar biedt voor z'n geld. Zeker met een Garmin 430 en een G5 er in. Je bent dan al een aardig eindje richting IR certificering, hij kruist 140 knopen met het zelfde verbruik als een Cessna 172 die net de 100 knopen aantikt. Ik ben bang dat deze kist niet meer economisch te restaureren is, zeker met de schade nu. Mooneys zijn overigens onverwoestbare kisten, maar tegen een ding kunnen ze niet zo goed en dat is roest in het buizenframe. Als deze M20J na al die jaren buiten daar last van heeft is ze afgeschreven.

Update 3 september 2020 ze wordt bij de eigenaar achter in de tuin gezet. Zonde hoor, N100HQ zal nooit meer vliegen!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten