Welkom

Met veel plezier las ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij, ik en wat Russische spambots, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark (geboren '81), getrouwd en vader van twee dochters van negen en elf jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL gehaald voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Tot September 2020 vloog ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat was best wel luxe, want de Mooney was aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessnae waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen bood ook een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien was het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt. Al eens op de Duitse Waddeneilanden geweest, bijvoorbeeld? Tijdens mijn opleiding ben ik zowel alleen, als met instructeur al op verschillende velden in Nederland en Duitsland geweest en daarin zit het plezier, het reizen met een vliegtuig. Echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik was nog niet uitgeleerd, want ik wilde ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Tot dat moment mocht ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkte de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney bood volledig uitnutten. Mijn laatste vak theorie heb ik in juni van 2017 gehaald. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (EDLS) bij Henk Ooink van Air Stadtlohn. Mijn praktijk radiotelefonie (RT) deed ik online, zelfs het examen! Ik heb na ongeveer 55 uur 'instrument tijd' het praktijkgedeelte in november van 2018 succesvol afgerond met een examen. Je leest in dit blog over mijn lessen, over IFR en VFR vluchten, mijn ervaringen met de Mooney en bij de Vliegclub Teuge waar ik vanaf 2021 met plezier vlieg op de C172 met Garmin G1000 en dieselmotor: de PH-VTB.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.

Vergeet trouwens niet je te abonneren op mijn YouTube kanaal!

vrijdag 11 augustus 2017

Retour Groningen

Inmiddels een week terug van de vakantie, daarom heb ik vandaag het stof er maar weer eens afgeklopt. Ik had al een maand niet gevlogen, langer zelfs niet met de Mooney en ze leed onder het gebrek aan aandacht.

Eerder schreef ik al over Eelde als een prima trainingshonk, dus uiteindelijk ben ik daar nog even naar toegevlogen voor een approach. Ik had geen vliegplan gefiled, omdat ik alleen in de buurt van Teuge wat noodprocedures wilde oefenen. Maar bij Zwolle luisterde ik toch even het weer uit van Eelde via de ATIS.

Een Jeppesen kaartje van de ILS 23 op Eelde, alle info die je nodig hebt. Deze is overigens verlopen, niet gebruiken dus.

Het weer liet het toe om VMC een nadering te maken op Eelde, de wolken zaten netjes boven het begin van de approaches (2.000 ft). Voor Eelde Approach was het geen probleem als ik even op bezoek wilde komen. Op verzoek werd netjes gevectord naar de ILS van baan 23, de automatische piloot ging er op en ik deed m'n set-up voor de ILS, dus frequenties programmeren, de GPS laden, de descent en approach checklists en de briefing met missed approach. Cleared Approach ILS23 dus de autopilot kon er nu weer af. De ILS kon ik netjes afvliegen en ik rondde af met een touch and go. Daarna klom ik weer naar 1.000 ft om via de VFR route langs de snelweg naar Assen te vertrekken richting Teuge. Van Eelde tower kreeg ik nog een traffic advisory, verkeer op mijn route en hoogte: gespot!
Voor Zwolle trok ik het gas dicht voor een oefening noodlanding, veldje kiezen, circuitplannen en zweven maar. Eitje toch voor een zweefvlieger? Nou nee, ik blijf dit lastig vinden. Op zich kwam ik netjes uit, al had ik het me wat lastig gemaakt tussen de hoogspanning en windmolens. Ik merk dat vooral de veldkeuze wat langer duurt dan nodig en daarmee beperk je veldkeuze onnodig. Hoe langer je wacht hoe minder opties je hebt, zeker vliegend op 2.000 ft. Ook een reden voor mij om altijd zo hoog mogelijk te vliegen. Veel recreatieve vliegers beperken zich tot 1.500 ft, daar ben ik er niet een van.


'Geland' op een golfbaan... Shit happens. Wees voorbereid 

Eenmaal terug op Teuge heb ik een 'glide-in' gedaan, je vliegt je circuit dan op 1.000 ft en trekt het gas dicht wanneer je denkt de baan wel te halen. Zonder flaps en met een beetje gas aan het einde voor de zekerheid haalde ik het net (niet eigenlijk...). Een uur en zeven minuten vliegtijd en toch weer een hoop gedaan.

Volgende week weer een uurtje naar de SAS voor instructie met Mirella op de 172, hopelijk zit het weer een beetje mee.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten