Welkom

Met veel plezier lees ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij en ik, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark, ik ben 36 jaar, getrouwd en vader van twee dochters van drie en vijf jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL gehaald voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Hoofdzakelijk vlieg ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat is best wel luxe, want de Mooney is aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessna's waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen biedt een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien is het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt, al eens op de Duitse Waddeneilanden geweest, bijvoorbeeld? Tijdens mijn opleiding ben ik zowel alleen, als met instructeur al op verschillende velden in Nederland en Duitsland geweest en daarin zit het plezier, het reizen met een vliegtuig. Echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik ben nog niet uitgeleerd, want ik wil ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Op dit moment mag ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkt de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney biedt volledig uitnutten. Ik heb inmiddels het theoretisch gedeelte klaar, mijn laatste vak heb ik in juni van 2017 afgerond. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (D). Ook mijn praktijk radiotelefonie heb ik in de tas. Ik heb nu ongeveer 35 uur 'instrument tijd'. Je leest op dit blog over mijn lessen voor de instrument bevoegdheid, maar ook over VFR vluchten en mijn ervaringen met de Mooney.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.







zondag 23 februari 2014

Retour Sylt (D)

Vandaag is een geweldige vliegdag geworden. Vrijdag had ik mij al voorgenomen wat te vliegen en toen een goede vriend (Thomas) belde om te vragen wanneer we weer eens gingen vliegen was de optelsom snel gemaakt. Hij vliegt voor zijn hobby én beroep, dus het is altijd leerzaam om samen te gaan. M'n pa is ook altijd wel in voor een tripje, dus we konden weer eens met z'n drieen. We hebben zo aardig wat tijd doorgebracht boven diverse delen van Europa. Een belangrijk thema van deze reis werd ook het ophalen van herinneringen van voorgaande reizen: Barcelona, Tenerife, Kopenhagen, Londen, Dresden, Olbia, Napels, Catania, Rome, Avignon, Grenoble, Colmar, Geneve, Berlijn, enzovoort. Omdat ik toch ook graag een keer die Instrument Rating wil halen besloten Thomas en ik de voorbereiding samen te doen. Dit was voor mij toch wel nieuw, maar na een korte intro kon ik aardig overweg met die airways. De route heen zou vanaf Teuge, naar 'Grony' (een IFR waypoint bij Groningen) en Helgoland lopen. Bij Helgoland begon de 'arrival'. Die zou Thomas hoofdzakelijk doen, omdat het mij aanvankelijk om de 'enroute' fase gaat. Het weer zou goed zijn op wat velden altocumuls na was de enige factor van betekenis de forse wind. Pal zuid met op Teuge een kracht van 15 knopen, maar op bestemming kon hij wel 30 knopen worden. Voor zo'n eenmotorig kistje een hele forse wind. Op Teuge wordt gestart op baan 27, dus is de wind 90 graden cross en op Sylt was baan 14 in gebruik, dus 40 graden cross. Bij aankomst bleek de wind uit 190 te komen, dus echt een windje om rekening mee te houden. We hebben goed overlegd of we dit acceptabel vonden. Thomas had al een tijd niet op de Mooney gevlogen, daarom zouden de landingen door mij moeten worden gedaan. Op een of andere manier maak ik alleen maar crosswindlandingen de laatste tijd, dus ik durfde het wel aan. Gaan dus!

Na de take-off op Teuge vertrokken we VFR richting Grony, we klommen naar onze kruishoogte van FL090, dat is zo'n 3.000 meter. Al snel kregen we van Dutch Mill een eigen transpondercode en een IFR klaring direct naar onze bestemming! Al dat werk aan het vluchtplan was dus voor niks, maar da's niet erg. We waren nu dus IFR. Met een flinke rugwind ging het snel en via de TMA'van Eelde vlogen we naar Helgoland, op de grens werden we overgedragen aan Bremen Radar die ons nu in de kijker hield.

Onderweg over de Duitse waddeneilanden


De grondsnelheid was soms wel 235 knopen, dat is dus 435 kilometer per uur! Tijd om aan de nadering te beginnen. Thomas praatte me er doorheen, want nu werd het druk. De GPS en de radionavigatie vulde elkaar mooi aan en we zaten al snel op de eindnadering voor baan 14. We moesten flink opsturen en in de laatste fase van de vlucht kwam er veel turbulentie vrij boven de duinen. Ik vloog de kist nu op de hand en het was aardig aanpoten om de Mooney netjes voor de baan te houden. Boven de baandrempel verdween de turbulentie, maar bleef de crosswind. Het rechterwiel eerst, daarna het linker wiel en vlot het neuswiel aan de grond, maar het viel allemaal niet mee

Approach en landing op Sylt


 Toen we de kist hadden geparkeerd en buiten stonden voelden we hoe hard de wind om ons heen raasde. Ik was wel trots dat ik hem netjes aan de grond had gekregen en de rest van de 'crew' gelukkig ook. Op het platform stonden opvallend veel toestellen van het type Cirrus. Dat is een vrij nieuw type toestel, dat de kleine luchtvaart aardig lijkt te domineren.

Het platform op Sylt, vooraan een Beech Bonanza en daarnaarst de Cirrus

We werden keurig ontvangen door de havendienst met koekjes en winegums. Met de taxi zijn we naar het strand gegaan voor en korte wandeling en een visje. Sylt (Westerland) is een typische badplaats waar je er aan de europese kusten veel van vindt. Wat vergane glorie ten spijt was het er mooi. Onderscheidend was dat ik € 1,75 moest dokken om op het strand te mogen. Dat zouden ze in Scheveningen eens moeten proberen...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten