Vandaag eindelijk weer eens gevlogen, samen met Mark. Het weer liet het net toe, boven de 1.000 voet het mooiste weer dat je je kon wensen, maar daar onder een melee van wolken en mist. We moesten ons vertrek dan ook een uurtje uitstellen, zodat de mist door de zwakke januari zon toch wat kon worden opgelost.
Het plan was te vliegen naar Dortmund (EDLW) voor een low approach en dan een taartje eten op Arnsberg (EDLA), ik was daar nog niet eerder, dus dat leek me wel leuk. Mark zou dan weer terug vliegen naar Teuge. De heenweg verliep vrij aardig met de gebruikelijke directs en vectors naar een final op Dortmund, er lag een vrij scherpe rand van lage bewolking over een deel van Nederland en Duitsland, daar boven was het prachtig en omdat Dortmund en het achterland wat hoger liggen bleef dat ook vrij van wolken. Na 40 minuten hingen we op de ILS van Dortmund, het laatste stukkie voor de low approach op de hand gevlogen en ook het VFR gedeelte naar Arnsberg wat daar maar vijf minuten vliegen van vandaan ligt. Direct na Dortmund begint het Sauerland en merk je goed dat de aarde naar je toe komt. Het vliegveld van Arnsberg ligt ook op zo'n 250 meter boven zeeniveau en dat is best bijzonder voor ons vlaklanders. Het duurde dus ook even voordat we het veld in zicht hadden, het lag bovenop een heuvel en dichterbij dan ik verwachtte. Arnsberg heeft geen voorgeschreven circuit, dus kon ik nog even een bochtje maken om op te lijnen voor de baan. Een steady approach betekent vaak een goede landing, dat geldt voor het zweefvliegen en zeker ook voor alles wat daarna komt. Eenmaal aan de grond was het op Arnsberg een drukte van belang, veel motorzwevers, maar ook de gebruikelijke 172's en pipers. Erg leuk en het voelde meteen aan alsof je ver weg was, zo tussen de heuvels.
Op Arnsberg is een leuk restaurant en volgens goed Duits gebruik zat het aardig vol met locals in hun zondagse kleding die met de familie aan het lunchen waren. Erg leuk hoe dat zo samen met de vliegers een gezellige cocktail vormt. Na Kaffee und Kuchen gingen we weer door en toen bleek een bijzondere gast te zijn aangekomen: Friedrich Merz! Met alle geblindeerde limo's, security en politie die daarbij hoort. Merz blijkt te wonen in Arnsberg.
Mark vloog ons weer terug over een gesloten wolkendek dat pas weer opentrok boven Nederland, de havendienst heette ons weer welkom maar wel met een voorzichtige waarschuwing dat er toch weer wat lage bewolking binnen rolde en net op tijd zette Mark zijn DA40 zachtjes neer op het Teugse asfalt, voordat de bewolking Teuge weer opslokte. Soms moet het even mee zitten!
