Welkom

Met veel plezier lees ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij en ik, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark, ik ben 36 jaar, getrouwd en vader van twee dochters van drie en vijf jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL gehaald voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Hoofdzakelijk vlieg ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat is best wel luxe, want de Mooney is aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessna's waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen biedt een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien is het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt, al eens op de Duitse Waddeneilanden geweest, bijvoorbeeld? Tijdens mijn opleiding ben ik zowel alleen, als met instructeur al op verschillende velden in Nederland en Duitsland geweest en daarin zit het plezier, het reizen met een vliegtuig. Echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik ben nog niet uitgeleerd, want ik wil ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Op dit moment mag ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkt de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney biedt volledig uitnutten. Ik heb inmiddels het theoretisch gedeelte klaar, mijn laatste vak heb ik in juni van 2017 afgerond. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (D). Ook mijn praktijk radiotelefonie heb ik in de tas. Ik heb nu ongeveer 35 uur 'instrument tijd'. Je leest op dit blog over mijn lessen voor de instrument bevoegdheid, maar ook over VFR vluchten en mijn ervaringen met de Mooney.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.







woensdag 25 december 2013

Gestrand op Ameland?

Vorige week zaterdag ben ik samen met mijn neefje en broer naar Ameland gevlogen om een flesje Nobel te halen voor mijn moeder. Je moet altijd een doel hebben, dat maakt het vliegen altijd leuker. Een stokbrood in Lille, een das op Saville Row in Londen of.... een fles likeur op Ameland.
Bij het starten van de kist op Teuge hadden er al wat belletjes moeten gaan rinkelen, want de Mooney startte niet. De prop ging niet één keer rond: geen spanning in de batterij. Eenmaal aangesloten op een externe krachtbron sprong de continental meteen aan, die had er zin in. Ameland is een half uur vliegen, met taxieen erbij, dan loopt dat motortje toch zeker veertig minuten. Dan zou er toch wel weer genoeg juice in zitten voor het starten op het eiland? Niet dus...
Door alle startperikelen waren we pas laat onderweg en de dagen zijn nu eenmaal kort in december, dus veel tijd zouden we niet hebben op Ameland (heel jammer, want het is er prachtig...). Het weer was bovendien niet zo best als beloofd, maar door een klein blauw gat konden we boven de wolken klimmen en daar schijnt altijd de zon!

VFR ´on top´


Bij Leeuwarden verdwenen de laatste wolken en vrij van de CTR van de luchtmachtbasis konden we gaan zakken voor Ameland, dat prachtig in de zon op ons lag te wachten. Na een mooie korte landing konden we naar de toren en door naar Ballum voor de inkopen. Het was zo´n drie uur in de middag en de zon ging onder om half vijf. Ik wilde uiterlijk om half vier weer bij de kist zijn. Snel even het dorp in dus...
Eenmaal terug deed ik een snelle pre/flight check en konden we zitten. Het starten van de Mooney met warme motor gaat altijd wat lastiger, dus dat is altijd al spannend. De spanning was echter van korte duur want er gebeurde niks toen ik de sleutel omdraaide. Iedereen kon er weer uit en ik ben gaan overleggen met de havendienst. We begonnen direct te praten over de mogelijkheden de kist op Ameland te stallen en de boot terug te nemen, maar een van de medewerkers durfde de kist wel te ´handproppen´, dus de motor met de hand aan de propeller te starten. Vele ledematen zijn zo al verloren, laat staan de levens die erdoor zijn gelaten, dus aanvankelijk wilde ik dit perse niet. De tijd drong aan en zo ook Durk, hij stond al met z´n handen aan de prop. Toch maar een poging wagen. Hoofdschakelaar, magneten, mengsel en gas stonden klaar. Angstvallig hield ik m´n voeten op de rem, terwijl ik ook de handrem had aangetrokken. De motor zou maar starten en de kist meteen in beweging zetten. Geen fraai plaatje.... Anyhow, we dwalen af. Na een tiental pogingen had ik de hoop al opgegeven, maar Durk niet. Hij wilde nog een poging wagen, en die was succesvol. Inmiddels was het al tien voor vier, maar met een beetje goede wil kon het nog goedkomen. Snel naar de baan en na de checks take/off en wheels up, zodat we in het avondlicht op Teuge binnen kwamen. Toen de kist eenmaal in de hangaar stond was het donker.

Het was een mooi avontuur, alleen m´n neefje baalde wel. Die had graag wat langer op het eiland gebleven...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten