IFR Autun-Bellevue (LFQF)

Vanmiddag heb ik een mooie vlucht naar Autun gemaakt met m’n twee dochters om een weekeinde bij mijn schoonouders langs te gaan. IFR, maar wel helemaal VMC. Dit is soort vluchten maakt het allemaal de moeite waard, de inspanningen en natuurlijk de kosten. Hier doe ik het voor!
Met het geweldige Autorouter heb ik een vliegplan gegenereerd. Dat plan voerde ons over België, voor het eerst. Strak langs Brussel en Zaventem en daarna recht naar beneden over Reims en Troyes, lekker op FL100.

De route zoals gefiled

Het was een prachtige middag met hoge druk en mooie VFR condities, na de start vanaf Teuge klommen we uit richting ons eerste navigatiepunt en kregen we van Dutch Mil een ´squak´, we waren nu onder IFR en mochten klimmen naar FL100, klasse A luchtruim van Schiphol in. Onder IFR 'verdwijnt' gecontroleerd luchtruim eigenlijk. Op de iPad had ik skydemon draaien en die werd gek! Waarom nog skydemon draaien als je IFR onderweg bent? Welnu, het eerste en laatste been is VFR gepland, we vlogen immers van en naar ongecontroleerde velden. Skydemon is dan wel ideaal voor navigatie. Ik neem dan een abo voor één maand, dat kost dan € 14,00 en je hebt alle VFR kaarten onder handbereik. Ideaal. Richting Deauville deed de Golze satelliet uplink het niet, maar nu werkte hij na een initiele 'hick-up' perfect. Ik kon dus het weer downloaden via Iridium en dat is wel heel luxe hoor.

De Golze ADL150 werkte perfect! Kon zelfs even een SMS met de ETA sturen. 

We vlogen richting België en bij de grens werden we door, oostelijk langs Antwerpen en strak langs Brussel, met een goed zicht op de luchthaven Zaventem. Hier en daar kregen we wat directs, zodat we wat konden afsnijden, maar heel veel scheelde dat niet. Bij Charleroi gingen we de grens over en begon het Franse deel, over de haast eindeloze landbouwgronden van Noord-Frankrijk. Via Reims en Troyes zakte we naar het Zuiden. De radarcontroller van Parijs vroeg ons of we wellicht IFR wilden cancellen, omdat we aan het einde van zijn sector kwamen die toevallig niet ver van onze bestemming lag, de condities waren prachtig, dus zo gezegd zo gedaan. VFR deden we onze decent richting Autun-Bellevue LFQF, waar we een straight in op baan 18 konden maken. De meiden (4 en 6 jaar oud) deden het geweldig, maar ze waren er inmiddels ook wel een beetje klaar mee. Twee uur is wel zo'n beetje de max, we waren nu iets langer onderweg, zo'n 2:20 zuivere vliegtijd.
Mijn schoonvader stond ons al op te wachten. Er was overigens iemand van de Aeroclub aanwezig, dus ik kon direct even tanken. Een zorg minder en da's wel prettig!

De Mooney met z'n pyama aan op het Franse asfalt.

Ik blijf het toch zo bijzonder vinden om ‘s-ochtends op m’n werk te zitten en eind van de middag in de Franse zon. Dit zijn onvergetelijke dingen.

Zondag vliegen we terug, maar krijgen we wel te maken met een oud koufront. Even afwachten wat voor een weer dat geeft.

Full boost...

Vorig jaar rond deze tijd had ik al wat gedoe met de wastegate van de Mooney, hij haalde toen zijn maximale inlaatdruk niet. Die klacht is na uitgebreid diagnosewerk eigenlijk zonder aantoonbare oorzaak verdwenen, maar altijd met een knagend gevoel dat het dus ook wel weer terug zou kunnen komen. Zo geschiedde dus ook de laatste vlucht. Op Borkum kwam de turbo er heel rustig en pas laat in, de inlaatdruk reageerde traag op inputs van de throttle. Reden om toch weer even met maintenance te overleggen, zij hebben op hun beurt weer even met de turbopaus in de VS overlegd en die kwam eigenlijk met een simpele reactie terug: staat alles wel goed afgesteld? Nee dus. De turbo heeft zijn werk altijd wel goed gedaan, maar was - nu blijkt - niet goed afgesteld. De wastegate moet dicht zijn bij het starten van de motor en bij lage toerentallen, tot nu toe was dat echter niet het geval. Ze hebben hem nu correct afgesteld en dat lijkt effect te hebben.
Ik zal woensdagavond even de proef op de som nemen en even een circuitje vliegen. Dan kan ik de kist ook even klaar maken voor komend weekeinde, we vliegen dan weer eens naar Frankrijk voor een bezoek aan mijn schoonouders. Als het weer het toelaat, natuurlijk...

Blijft toch een mooi motorblok, een TCM TSIO-360MB...

IFR Retour Hongkong (VHHH)

Wellicht niet de titel die je verwacht voor een post op m'n blog. Een retourtje Hongkong... Toch is het zo, helaas niet met de Mooney, maar nu eens met de kist van een ander. Lange IFR trips met de Mooney vlieg ik vaak met een van mijn beste vrienden: Thomas. Hij vliegt voor z'n werk als co-piloot op de Boeing 777 bij KLM. Al lange tijd probeert hij me mee te krijgen, maar het kwam er maar niet van. Tot vorige week! In december appte hij al, een vijf daagse Hongkong of ik nu toch niet eens mee ging. Wat geplan op het werk en thuis, maar het lukte en vorige week woensdag boardde ik KL887 richting Hongkong. Ik had ingecheckt onder de IPB regeling, ofwel: Indien Plaats Beschikbaar. Kans bestaat dus dat je op de heen of terugreis niet mee kan. Maar die pech had ik niet.

De 777-200 aan de gate, nog even spannend of er plek voor me was...

Op de jumpseat mocht ik het hele proces van dichtbij meemaken en wat een geweldige ervaring is dat geworden! Met Thomas had ik de route al doorgenomen op zijn iPad, het weer, de fuelplanning, ETOPS, alles kwam voorbij. Heel interessant en opmerkelijk veel overeenkomsten met een IFR vlucht zoals je die met de Mooney doet, alleen is alles wat groter, zwaarder en langer.
Als kers op de taart had ik op de heenweg ook nog eens een businessclass stoel. Ik vond dat altijd zo zonde van m'n geld, dat businessclass, je bent toch niet eerder op bestemming? Maar daar ben ik wel een beetje van terug gekomen... Met m'n twee meter languit liggen slapen op FL360 is wel goed bevallen.

Of ik een glaasje port wilde...

Alle luxe ten spijt, het liefste zat ik toch voorin, Thomas en de crew waren allerhartelijkst en ik zat voorin bij start, groot deel van de cruise en de landing op Hongkong. De departure voerde langs Eelde, en via Groningen naar Duitsland, Denemarken, de Baltische staten en dat enorme Rusland. De verkeerleiders waren allen zeer goed te verstaan en onze route was een haast perfecte grootcirkel, tot het allerlaast waar een gekke dogleg gevlogen moest worden om de grens met China en Hongkong te crossen. De Chinezen zijn niet van de directs, dus werd er gevlogen zoals er werd gefiled. Boven China en Rusland vlieg je trouwens in meters hoogte en niet in voeten. Bijzonder, toch?

Heel helder onderweg. Enig idee welke stad dit is?

De bemanning bestaat op zo'n trip uit een captain, co-piloot en coco-piloot. Altijd zitten er twee voorin, bij start en landing zijn ze er alle drie. Om de beurten rusten ze een uurtje of twee, zodat iedereen fit blijft, achter de cockpit zit een 'crewrest' met twee britsen en stoelen waar even kan worden geslapen.

De cruise is eigenlijk een vrij ontspannen. Boven Rusland wordt goed gekeken naar alternatieven voor een uitwijk mocht een van de motoren er mee stoppen, na Moskou is er niet veel meer om naar uit te wijken en om toch betalende passagiers te mogen vervoeren moet er altijd binnen bepaalde spelregels (ETOPS) een veld in de buurt zijn.

Na Rusland komen de hoogvlakten van China en na een uurtje of 11 komt de eindbestemming in beeld. Via een datalink komen klaringen en ook de ATIS binnen, dus niet uitluisteren via de radio. De arrival en approach worden gebriefd en ineens wordt het weer drukker in de cockpit. De taken zijn duidelijk verdeeld, de pilot 'flying' vliegt en de pilot 'monitoring' checkt alles en doet de radio. Steady werd de approach gevlogen, op de hand hé. Geen autopilot. Ook de landing werd netjes op de hand gevlogen. Zo'n landing is overigens geen overtrokken landing, zoals dat in de kleine luchtvaart, maar er wordt een snelheid gevlogen, boven de baan neusje wat omhoog en de kist staat. Remmen erin en klaar, over naar de grondfrequentie en de gate. Hongkong, we zijn er!

De Bank of China en andere wolkenkrabbers, wát een stad!

VFR retour Borkum (EDWR) met RNAV23 op Groningen (EHGG)

M'n schoonzus kon de meiden wel even van school oppikken, dus kon ik gisterenmiddag even naar Teuge om op de laatste dag van deze paar prachtige dagen in februari toch nog even de vleugels te strekken! VFR naar Borkum, het meest westelijke Duitse Waddeneiland.

 Een stralende dag

Over een dikke inversie kon het via VZ NDB rechtstreeks VFR naar Borkum, aan Groningen Approach vroeg ik al even of ik op de terugweg een RNAV23 approach kon doen en dat was geen probleem. Zo geschiedde! Boven zee probeerde ik Borkum info op te roepen op de oude frequentie die overigens nog wel op de actuele Jeppesen kaart staat, maar ik kreeg geen gehoor. De AIP op de iPad bood uitkomst, want Borkum Info had een nieuwe 8.33 frequentie, zoals veel velden in Duitsland inmiddels, die was meteen raak en een wat nurkse 'Flugleiter' verstrekte me de nodige gegevens over de baan en de heersende wind. Geen voorgeschreven circuit dus heb ik zelf iets geïmproviseerd, met het meeste vliegwerk boven water om de overlast voor de eilanders te beperken. Want wat heerst er een zalige rust op dat eiland op zo'n doordeweekse dag. De absolute stilte was opvallend.

Na de landing betaald te hebben (€ 20,00) ben ik even door de duinen naar het strand gelopen.Vanaf het vliegveld is dat een half uurtje wandelen. De laatste keer was ik hier met mijn vader en over een paar maanden is het alweer een jaar geleden dat hij stierf. In de stilte en de zon dwalen je gedachten dan toch een beetje af. Hoe vaak ben je echt even alleen in deze fase van je leven? Soms is dat fijn, maar dat vergeet je gemakkelijk in de haast van alledag.

'Zonder jas weer' zoals men dat placht te noemen. In februari!

Hier geen hippe strandtenten zoals in Nederland. Er staat een keet bij de strandopgang, maar die was gesloten... Hier en daar trof ik een local met een boek op een bankje in de zon, en verder niemand.

De terugvlucht voerde over Groningen waar ik een RNAV23 met touch and go vloog, ik zette de daling te vroeg in en werd daarover ook opgeroepen door Eelde Approach, stom natuurlijk. Het glijpad pik je op, op 2.000 voet, maar daar zak je pas na een specifiek punt naartoe. Daarvoor zit je op 3.000 voet en niet lager. Ik was geklaard voor de nadering en dan mag je zakken, maar natuurlijk niet onder de voorgeschreven hoogte. Boos kon de controller natuurlijk niet worden, want ik vloog immers VFR, maar het was van mijn kant natuurlijk niet fraai.

Terug op Teuge ben ik nog even bij Maurice langs geweest voor wat items die de aandacht verdienen bij de volgende inspectie van de Mooney. Samengevat: een mooi, leerzaam middagje vliegen.

Dit filmpje schoot ik in 2014, toen ik al eens eerder op Borkum was.

VFR tanken op Leer-Papenburg (EDWF) en een touch and go op Eelde (EHGG)

Wát een lekker weer wederom, de tanks waren behoorlijk leeg na de retourvlucht Deauville. De Mooney heeft zo'n 76 USG aan 'useable fuel', dat is de brandstof die daad werkelijk door de motor kan worden verbruikt voor verbranding. Verbruikt op de trip hadden we 52 USG, hij zat helemaal vol dus nog 24 USG aan boord. Maar alle meters staan dicht bij 0 en dat vliegt niet prettig, al zit er dus nog voor twee uur vliegen in de tanks. Eerst een beetje getankt op Teuge voor m'n eigen gemoedsrust en de rest op Leer-Papenburg, waar je 'slechts' € 1,96 voor een liter AVGAS betaalt in plaats van de € 2,85 op Teuge.

Onderweg Dutch Mil uitgeluisterd en mij aangemeld bij de toren van Eelde, je vliegt door hun TMA opweg naar Leer, beiden frequenties waren relatief rustig. Het stukje vanaf de grens met Nederland naar Leer is maar 4 minuten vliegen en normaal gesproken meld ik me dan even aan bij Bremen om te zeggen dat ik de grens ben overgestoken, maar Bremen Info had het zó druk dat ik daar onmogelijk tussen kwam voor een radiocall. Ik heb dat maar overgeslagen en ben direct naar Leer gegaan, waar het ook erg druk was, maar de vriendelijke havenmeester had daar nog wel wat ruimte op zijn frequentie. Een enorme drukte in Duitsland en dat is begrijpelijk op zo'n mooie dag!
 
Ik landde op Leer met nog 25 USG, of zo'n 100 liter in m'n tanks, dat tanken op Teuge was dus totaal onnodig, maar er was nog plek over voor ruim 200 liter, dus tel uit je winst. Het voorjaar bromt, ook op Leer. De nadering op baan 26 voert over een meerje en daar zag ik de kolken al van de karpers toen ik daar laag overheen vloog. De natuur is zich weer aan het opladen!



Wat van die winst heb ik meteen over de balk gekieperd door een ILS te oefenen op Eelde, ze hadden baan 23 in gebruik en het is altijd goed voor de skills om weer even een instrument nadering te doen, onder VFR ditmaal. Na de takeoff op Leer kan je eigenlijk recht door vliegen naar VZ NDB en daar begint de ILS voor baan 23, easy does it! Op Eelde zijn ze vrij behulpzaam, eigenlijk is het nooit een probleem voor ze om even plek te maken voor een approach of twee. Na de ILS kon ik via de VFR Uniform departure richting Assen en vervolgens mijn weg naar Teuge vervolgen. Een mooie ochtend vliegen: heerlijk weer; twee landen; drie landingen; drie vliegvelden; één instrument nadering en voordelige brandstof!

IFR retour Deauville (LFRG) met bezoek aan Honfleur

Geen gek begin van februari vandaag met een prachtige IFR vlucht van Teuge naar Deauville in Normandië. Ooit was ik al eens in Honfleur, een prachtig havenstadje, dat al lang geleden is ingehaald door Le Havre. Graag wilde ik nog eens terug! In de loop van afgelopen week begon zich een weerbeeld af te tekenen dat een vlucht naar Deauville perfect zou toelaten. Niet te ver naar het Oosten en niet al te ver naar het Westen, maar een mooie straat van mooi weer richting Normandië. Een telefoontje naar het KNMI gaf de doorslag, we gaan. Samen met Thomas en m'n schoonvader vertrokken we naar Deauville met de Mooney, en met een rugwindje op FL140 vlogen we in een uur en drie kwartier naar onze bestemming. We vlogen met grondsnelheden rond de 190 knopen en dat is vlot. Thomas en ik wilde de Golze 150 eens aan de tand voelen, maar die werkte niet. We kregen geen data van de Iridium satelliet. Ik kreeg al een mailtje van de eigenaar van het bedrijf (de heer Sebastian Golze) dat er wat mis was gegaan. Sympathiek, maar daar had ik niet zoveel aan op FL140... Geen weer info aan boord voor ons dus, gelukkig was het weer ook niet spannend.

Long final RWY30 Deauville

Vanaf Deauville konden we heel vlot de taxi in naar Honfleur pakken, met haar charmante haven en prachtige Sainte-Catherine kerk voor een gezellige lunch aan het water. Veel tijd hadden we niet, want me moesten wel rond 17:45 weer op de grond staan op Teuge. Maar we waren er desondanks de korte duur helemaal uit. Kleine vakantie, groot plezier.

Wat de taxi betreft, we hebben de taxidienst gebeld die werd aanbevolen door de havenmeester, Taxi Valet Thierry en die rekenen vrij stevig voor een ritje van 15 minuten (2x € 45,00, na afdingen van 2x € 55,00).  Er reed een 'taxi'busje zonder taximeter voor, bovendien. Op het forum van euroga.org had ik al gelezen dat dit zelfs een reden is voor veel vliegers om Deauville maar over te slaan! De volgende keer zoek ik vooraf een alternatief, toch merkwaardig dat de kosten voor de taxi per afgelegde kilometer de kosten van de vliegreis ruimschoots overtreffen. Zelf zat ik te denken aan de Franse evenknie van Snapcar: Ouicar. Al zijn de meeste verhuurders wat huiverig als ze merken dat ze met een buitenlandse huurder van doen hebben... Wel de moeite van het proberen waard! Zeker als je wat meer locaties rond de luchthaven wilt bezoeken.

Honfleur, de oude haven

De grootste houten kerk van Frankrijk, toevallig was er een kleine brocante markt.

De terugvlucht was nog eenvoudiger dan de heenvlucht, een SID, naar de airways met in Frankrijk al een direct naar de Nederlandse grens en kort daarna een direct naar Teuge. We genoten van het prachtige kleurenspel van de wolken, het water en de zakkende zon. Het was een fenomenaal schouwspel. De winter kent vele nadelen, maar het licht kan zo prachtig zijn. Foto's doen het geen recht, maar ik wil het toch even laten zien.

Bijna thuis, de zon laat zich nog even van haar beste kant zien.

Buitjes boven Brabant

Dit zijn wel de trips die het vliegen nóg mooier maken. Prachtig weer, een geweldige bestemming en dit ook nog eens kunnen delen!

IFR retour Münster-Osnabrück (EDDG)

Een klein tripje zondag om IFR ook scherp te blijven. Ik wilde nu een full stop doen, om niet achter de feiten aan te hoeven rennen. Bovendien is het ook gewoon goed om op een gecontroleerd veld weer alle procedures te doen, van IFR clearance naar start-up; taxi en SID (en dan ben je alweer op Teuge...).

Hoge druk, Noord-Oosten wind, dan is het fantastisch winterweer!

Het liep lekker, afgezien dat voor het vertrek op Teuge, André van de havendienst me nog even wees op een open tankdop en m'n zachte neuswiel. Daar hadden we de eerste delay van 2019 alweer te pakken! Super dat de havendienst op Teuge even mee kijkt, scheelt toch weer. Neuswiel was inderdaad echt zacht, ik kijk daar bij de walk-around wel even naar, maar blijkbaar niet zo goed. Dit scheelde echt een paar centimeter prop clearance, de moeite waard dus!

Na de start vanaf Teuge kon ik over op Dutch-Mil, die me vrij snel klaarde naar een punt op de grens met Duitsland. Dit stond natuurlijk niet in mijn vliegplan, dus die moest ik er even bijzoeken. Langen Radar klaarde me vervolgens naar een RNAV puntje voor de approach van Münster, maar die staat ook niet op mijn vliegplan. Er even bijzoeken dus... Langen was druk en vroeg me de snelheid '150 kts or greater' te houden. Kein Thema! Ondertussen de set-up gedaan voor de approach, checklist en briefing klaar en gaan met die banaan, alleen die snelheid moest ik wel gaan reduceren, anders krijg ik m'n wielen er niet uit, en na een kort overleg was dat mogelijk. Een vlotte ILS dus voor baan 07. Wat me ook nu weer opvalt is dat je oriëntatie slecht is als je IFR onderweg bent. Toch af en toe even op een kaart kijken doet wonderen!

EDDG, even stoppen en de terugvlucht voorbereiden, wel zo ontspannen!

 

De landing was geen probleem op de mooie lange baan en na een korte backtrack kreeg ik m'n taxi instructies naar het platform waar de marshaller al klaar stond om me op m'n parkeerplek te wijzen. Betalen, koffie en weer door!

 

De 'lounge' op Münster, gratis Wifi en koffie met een koekje. Dikke prima.

 

 Met het onvolprezen autorouter had ik de terugreis gepland en gefiled (de heenreis trouwens ook), met een standaard instrument departure (SID). Zo'n SID sluit je aan op de airways, zoals een oprit naar een snelweg dat doet voor de auto. Bij de IFR clearance kreeg ik de vraag of ik een andere (kortere) SID wilde, en dat leek me uitstekend. Starten op baan 07, na het passeren van 1.000 ft een bocht naar links om een radiaal van het RKN VOR op te pakken en zo terug naar Nederland. Easy does it! Uiteraard bestaat er een GPS versie van, dus zo'n radiaal daadwerkelijk oppakken is niet nodig, maar natuurlijk stel ik hem wel netjes in zodat ik met behulp van de GPS en de VOR én de iPad keurig terug naar Teuge kon. Voldoende redundancy...

 

 

GPS/iPad/VOR op de RKN9Y departure...

 

Langen Radar verzocht me van 4.000 ft naar FL050 te klimmen om de transitie naar het Nederlandse luchtruim gladjes te laten verlopen. In Duitsland vliegen ze tot 6.000 ft op de QNH (hoogte vanaf zeeniveau), maar in Nederland doen ze dat al vanaf 4.000 ft. Daarboven moet de hoogtemeter op 1013 mB. Zo geschiedde en achter Zutphen kon IFR worden gecanceld richting Teuge, waar het een drukte van belang was. Wederom was ik blij met de traffic weergave op mijn GNS530, je kan dan zeer gericht zoeken naar ander verkeer.

 

Dit is wat ze noemen CAVOK...

 

 

Vliegen is geweldig.