Al een paar jaar was het de wens eens naar de Alpen te vliegen om nader kennis te maken met het bergvliegen. Thomas had hiervoor zelfs al contact gelegd met een lokale instructeur, maar het moest toch even duren voordat we hem de hand konden schudden voor de GA terminal in Innsbruck (LOWI). Afgelopen weekeinde was het echter zover: dat magische moment dat beschikbaarheid van het toestel, agenda’s en weersverwachtingen oplijnen voor een geweldig avontuur. We spraken zondagochtend af op Teuge om rond 10:00 lokale tijd af te vliegen naar de hoofdstad van Tirol, maar zoals in de herfst wel vaker verhinderde dichte mist ons vertrek.
Mistig begin van de dag
Gelukkig is op Teuge altijd wel wat te doen dus konden we
aanschuiven bij een briefing van John Raaijmakers in zijn mancave die na het
optrekken van de mist van plan was te gaan formatievliegen met een pupil (callsign Humble). Mooi
om te zien hoe hij alles met militaire precisie briefte onder het genot van een
lekker bakkie koffie. Misschien leuk als volgende uitdaging, formatievliegen?
Langzaamaan trok de mist op boven Teuge en Thomas en ik besloten de laatste
voorbereidingen te treffen voor ons vertrek. Enkel het weer op Teuge was een
probleem, de rest van de route naar Oostenrijk was perfect, zelfs met een
zuchtje rugwind. We hadden een IFR vliegplan ingediend met een route die vrij
ruim ten Oosten van Frankfurt liep, iets anders werd niet geaccepteerd door
Eurocontrol. We hoopten dat we in overleg met Langen Radar misschien een wat
betere route konden krijgen als we eenmaal vlogen.
Hoog en droog onderweg
Rond 11:30 lokale tijd was de mist voldoende opgetrokken om
een VFR vertrek mogelijk te maken. We konden richting baan 26 taxiën. Het hield
na de start niet over, maar door een gebroken wolkenlaag waren we vrij snel ‘on
top’ toen we door Dutch Mil onze IFR klaring kregen. Onderweg naar FL090 werden
we direct richting Winterswijk gestuurd, we vlogen inmiddels in de volle zon.
Eenmaal over de grens
en aangemeld bij Langen Radar vroegen we voorzichtig om een kortere route naar
het Zuiden, Thomas had al even gekeken naar een mogelijk alternatief en we
stelden die voor. ‘Stand by’ was het antwoord van Langen en hoopvol wachtten we
af. Even later kwam ze terug met de vraag of we misschien op FL140 over
Frankfurt konden? We hadden de O2 installatie klaar staan, dus dat was kein
Thema! We kregen even later inderdaad een mooie directe route. Eenmaal voorbij
Dortmund, waar het Sauerland begint moesten we gaan klimmen en klimmen doet de
DA40 uitstekend met de turbodiesel voorin. Eenmaal op FL140 konden we bovendien
profiteren van een bescheiden rugwind die wat hogerop zelfs nog wat sterker was
voorspeld, dus vroegen we of we mochten doorklimmen naar FL160, het
dienstplafond van de DA40NG. Daar aangekomen gingen we lekker vlot met grondsnelheden
van rond de 160 knopen en na een dik uur vliegen keken we over de moderne
binnenstad van Frankfurt met daarachter de drukste luchthaven van Europa. We
vlogen tegen de arrivals in en onder en boven ons vlogen de airliners voorbij,
soms met maar 1.000 voet hoogteverschil. Kan gewoon! Mooi hoor. Voorbij
Frankfurt was het de beurt aan München, Grüssgott! We vlogen mooi over de stad
en niet veel later tekenden achter de coulissen van cumuli de machtige Alpen
zich af tegen de horizon. Daar kwamen we voor! Na een hartelijke Servus werden
we richting de Localiser DME approach van baan 26 van Innsbruck gestuurd die
ons toch wel over wat intimiderend hoge bergen leidde, maar goed: bergen wilde we
zien, bergen kregen we.
De Localiser DME af naar de baandrempel van 26, mooi man.
Eenmaal geland konden we inchecken in het hotel op de
luchthaven en konden we gratis met de bus naar het gezellige centrum van de
stad, waar een paar koude biertjes op ons wachtten. Een geweldig begin!
Het gouden dakje, toch wel een must-see in Innsbruck
De volgende ochtend ontmoetten we onze instructeur Niki en begonnen we met een theoriesessie waarbij de basis van de meteo in bergen aan bod kwam, welke bronnen hij gebruikt om goede info te krijgen (de Oostenrijkse homebriefing website is een goeie tip). Niki deelde ook zijn kritische kijk op de GAFOR routes en natuurlijk nog een aantal leerzame anekdotes over het vliegen in de bergen. Beter om te leren van de fouten van anderen, dan hoef je ze zelf niet maken. Na een ochtend in het klaslokaal was het tijd om daadwerkelijk te gaan vliegen.
Thomas beet het spits af met een prachtige vlucht naar de Ötztaler Alpen. Ruwe bergen en de prachtige gletsjers op maar een kwartiertje vliegen van Innsbruck vandaan. Canyonturns werden geoefend en ook het overvliegen van bergkammen. Ronduit spectaculair. Ik mocht de middag afsluiten met een vlucht langs de Brennerpas, de Dolomieten en een hele nabije kennismaking met de Drei Zinnen, de beroemde rotsformatie in de Oostelijke Dolomieten en weer terug via het Gerlosdal, het Zillerdal en strak langs de hellingen van het Inndal. In één woord adembenemend.
Ötztaler Alpen met een enorme Gletsjer
We sloten deze prachtige dag af met een welverdiend biertje.
We stonden met z’n drieën nog even stil bij de verschillende lessen. Het weer
was interessant, want de dag begon tamelijk bewolkt en leek eigenlijk weinig
goeds te bieden, maar daar was de lokale kennis goud waard, want juist wat
wolken in de diverse dalen maakte het zo leerzaam. We leerden goed kijken naar
de wolken en dalen voorzichtig aan te vliegen en goed door te kijken. En dan
blijkt er veel mogelijk, maar een ijzersterke voorbereiding en discipline is
wel van levensbelang.
Drie blije eieren.
De dag erop stond in het teken van de terugvlucht naar
Teuge, maar niet voordat we nog even de toerist hebben uitgehangen in
Innsbruck. Na de lunch (top tip van onze instructeur: Le Murge) gingen we naar
het vliegveld waar de MKP al afgetankt op ons stond te wachten. We hadden een
IFR vliegplan staan en volgden een SID van LOWI richting het Oosten om
vervolgens naar het Noorden de Alpen weer te verlaten, wederom op FL160 aan de
O2. Voorbij Frankfurt kozen we ervoor om naar FL140 te zakken, omdat daar de
combinatie van de lagere hoogte en de canules net effe lekkerder voelde. Na
twee uur en drie kwartier stonden we weer op Teuge, we hadden zowel op de heen
als de terugweg een zuchtje wind mee. Wat een enerverende en leerzame
vliegdagen zijn dit geweest. Niki deed zijn uiterste best voor ons en doet dat
ook graag voor jullie. Vraag Thomas of mij gerust om z’n telefoonnummer, mocht
je van plan zijn richting de Alpen af te reizen. Hij heeft ervaring op de
Aquila, maar een turbomotor bewijst wel z’n nut in dit deel van Europa.
Alweer bijna thuis, Sauerland vanaf FL140
