Welkom

Met veel plezier las ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij, ik en wat Russische spambots, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark (geboren '81), getrouwd en vader van twee dochters van elf en dertien jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Tot September 2020 vloog ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat was best wel luxe, want de Mooney was aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessnae waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen bood ook een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien was het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt. Het reizen met een vliegtuig: echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik was nog niet uitgeleerd, want ik wilde ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Tot dat moment mocht ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkte de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney bood volledig uitnutten. Mijn laatste vak theorie heb ik in juni van 2017 gehaald. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (EDLS) bij Henk Ooink van Air Stadtlohn. Mijn praktijk radiotelefonie (RT) deed ik online, zelfs het examen! Ik heb na ongeveer 55 uur 'instrument tijd' het praktijkgedeelte in november van 2018 succesvol afgerond met een examen. In 2022 heb ik bovendien nog mijn night rating gehaald. Je leest in dit blog over mijn lessen, over IFR en VFR vluchten, mijn ervaringen met de Mooney en bij de Vliegclub Teuge waar ik vanaf 2021 tot 2026 met plezier vloog op de C172 met Garmin G1000 en dieselmotor: de PH-VTB. Sinds 2024 vlieg ik op een prachtige Diamond DA40NG G1000Nxi.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.

Vergeet trouwens niet je te abonneren op mijn YouTube kanaal!

woensdag 18 maart 2026

Winterslaap

Eindelijk is de lente weer hier! Ik vond het wel even lekker om deze winter met andere dingen dan vliegen bezig te zijn. Maar onverbiddelijk kwam maart er weer aan en dat is de maand voor mijn traditionele verlenging van mijn IR bevoegdheid en dit jaar kwam daar ook mijn tweejaarlijkse SEP verlenging bij. Werk aan de winkel dus! Met enige zorgen reed ik naar Teuge want de laatste vlucht was die met mijn ontmoeting met Friedrich Merz in januari. Vliegen is een 'perishable skill', echt lekker current was ik niet. Het lukte door een verscheidenheid aan factoren ook niet om tevoren even een approach te schieten op Niederrhein of elders. Het enige wat goed meewerkte was het weer! Serieus CAVOK!

Gerard melde zich stipt op tijd bij de hangaar van de DA40 en na een korte briefing was het vliegen geblazen. Weg vanaf Teuge ging het naar Niederrhein en Dutch Mill klaarde ons al voor een punt op de RNP approach op Niederrhein. We moesten nog even een rare klim van 3.000 ft naar 4000 ft maken, om vervolgens weer te zakken naar 3.000 ft. De automatisering werkte niet altijd even lekker mee, typisch van die dingen die je hebt als je (te) lang niet gevlogen hebt. Dan ben je effe wat minder snel met het fiksen van die dingen. Gelukkig zat ik er bovenop en dat houdt je ook nog eens lekker scherp. Op Niederrhein een mooie landing op 09 en vervolgens een SID in voor de ILS27. Langen meldde dat we een delay moesten verwachten van 15 minuten. Gerard stelde voor een approach op Teuge te schieten. Hij vond het niet zinvol om een kwartier lang rond gevectord te worden. Typisch een fijne eigenschap van Gerard dit, menig ander examinator had hier natuurlijk van gesmuld.

We cancelden IFR en via 's-Heerenberg gingen we de grens over richting Teuge. Omdat het ook een SEP renewal was werden ook wat basic 'stick en rudder skills' getoetst. Vliegt toch wel mooi, zo'n DA40, echt net een ASK21 met een motor. Toch een beetje net als fietsen, ging lekker vlot allemaal. Het circuit op Teuge was kneiter druk en per abuis vergat ik in het geheel de opdracht een flapless landing te maken, ik was lekker met flaps m'n speed aan het reducen omdat er een Cubje in het circuit hing, Gerard wees me op short final fijntjes op dat de flaps eigenlijk U/S waren. Kak... voor Gerard was het genoeg, de DA40 mocht weer op stal. Ik mag weer een jaar! En volgende keer moet ik met een ander m'n profcheck doen, want voor Gerard wordt dit zijn laatste jaar. Heel erg jammer, maar ben Gerard vooral dankbaar voor de begeleiding de afgelopen jaren.  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat leuk dat je reageert!