Welkom

Met veel plezier las ik andere blogs over ervaringen van vliegers in opleiding voor hun vliegbrevet ofwel Private Pilots License (PPL), waarom dan zelf ook niet mijn ervaringen delen? Bovendien is het voor mijzelf ook een naslagwerk, regelmatig lees ik oude berichten terug. Ze geven meer inzicht dan mijn logboekje. Behalve jij, ik en wat Russische spambots, leest geen hond dit blog namelijk...

Een korte inleiding is misschien wel nodig. Mijn naam is Mark (geboren '81), getrouwd en vader van twee dochters van elf en dertien jaar oud. Alweer even ben ik bezig met luchtvaart. Vanaf mijn vijftiende zweefvlieg ik, eerst op Terlet, bij Arnhem en vervolgens vanaf mijn zeventiende op Teuge (tussen Apeldoorn en Deventer), bij de Vliegclub Teuge. Aanvankelijk heel intensief, maar nu vanwege andere/extra prioriteiten wat minder. Sterker nog, ik ben er in 2017 helemaal mee gestopt, een lastige beslissing. Hoofdzakelijk gaf ik les in het weekeinde, al kwam daar de laatste tijd niet zoveel meer van. Sinds 2012 heb ik ook mijn PPL voor eenmotorige vliegtuigen (single engine piston, of SEP). Tot September 2020 vloog ik op een Mooney M20K uit 1987 en dat was best wel luxe, want de Mooney was aanmerkelijk sneller en beter uitgerust dan de gebruikelijke Pipers en Cessnae waarop meestal wordt gevlogen.

Motorvliegen bood ook een mooie aanvulling op zweefvliegen, bovendien was het een erg leuke hobby om samen met mijn vader te delen. Zweefvliegen is niet te overtreffen wanneer het om vliegen zelf gaat, zelfs een rondje van een uur over de Veluwe geeft erg veel voldoening. Motorvliegen is anders, gevoel met het vliegtuig en de omgeving heb je toch wat minder, maar de charme is het vliegen van afstanden en het bezoeken van plekken, waar je normaal gesproken niet zo makkelijk komt. Het reizen met een vliegtuig: echte vrijheid.

Vliegend met mijn vader, die mij naast veter strikken ook de liefde voor het vliegen heeft bijgebracht, en een goede vriend heb ik de afgelopen jaren een groot deel van Europa bezocht van Kopenhagen tot de Canarische Eilanden en een heleboel daar tussenin. Een voorrecht om op die manier wat van ons deel van de wereld te zien. Op die tochten heb ik altijd wel gevlogen, maar nooit als gebrevetteerde en daar moest maar eens verandering in komen! Omdat een eerdere poging jaren geleden om mijn brevet te verkrijgen strandde op de theorie ben ik mijzelf die eerst eigen gaan maken samen met de noodzakelijke Radio Telefonie bevoegdheid. In maart 2009 ben ik met een cursus begonnen en in het voorjaar van 2010 had ik al de noodzakelijke zeven vakken behaald. Er kon met de praktijk worden gestart. Daarover ben ik dit blog gestart en inmiddels heb ik in het voorjaar van 2012 mijn brevet gehaald.

Ik was nog niet uitgeleerd, want ik wilde ook graag mijn instrument bevoegdheid halen. Tot dat moment mocht ik alleen overdag en 'op zicht' vliegen. Dat beperkte de bruikbaarheid van het brevet nog wel in enige mate. Voor de wat langere reizen betreft is de instrument bevoegdheid een must, bovendien kan ik dan ook alle mogelijkheden die de Mooney bood volledig uitnutten. Mijn laatste vak theorie heb ik in juni van 2017 gehaald. De nazomer van 2016 ben ik met de praktijk gestart op Stadtlohn (EDLS) bij Henk Ooink van Air Stadtlohn. Mijn praktijk radiotelefonie (RT) deed ik online, zelfs het examen! Ik heb na ongeveer 55 uur 'instrument tijd' het praktijkgedeelte in november van 2018 succesvol afgerond met een examen. In 2022 heb ik bovendien nog mijn night rating gehaald. Je leest in dit blog over mijn lessen, over IFR en VFR vluchten, mijn ervaringen met de Mooney en bij de Vliegclub Teuge waar ik vanaf 2021 tot 2026 met plezier vloog op de C172 met Garmin G1000 en dieselmotor: de PH-VTB. Sinds 2024 vlieg ik op een prachtige Diamond DA40NG G1000Nxi.

Ik probeer dit blog na iedere vlucht bij te werken, meestal zal dat wat rommelig zijn met hier en daar een spelfout, de dagen daarna werk ik een en ander bij en vul aan. Voel je vrij om te reageren op mijn blogposts, ik kijk uit naar je reactie.

Vergeet trouwens niet je te abonneren op mijn YouTube kanaal!

woensdag 15 juli 2020

Lege tanks?

Afgelopen weekeinde heb ik een approach geschoten op Münster-Osnabrück, ze hebben de COVID-19 NOTAM ingetrokken en zijn weer redelijk goed aan te vliegen. In Frankrijk had ik de Mooney nog helemaal vol gegooid en volgens mijn berekeningen moest ik meer dan genoeg brandstof hebben voor een approach op Münster, een SID en een IFR vlucht naar Leer-Papenburg met reserves, maar brandstofmeter was het daar niet mee eens. Nu wil ik er geen gewoonte van maken om met 0 op de meter door te blijven vliegen, maar al die tijd dat ik nu met de Mooney vlieg heb ik er in een tankbeurt nooit meer dan 200 liter AVGAS in kunnen krijgen. Er gaat 300 liter in de tanks. Ik ben daarom toch eens wat verder doorgevlogen dan de meters toestaan en heb op basis van het gemeten verbruik de brandstofreserve laten berekenen door de GPS. En wat blijkt, de berekeningen kloppen vrij goed, ondanks dat de meters diep in het rood stonden landde ik toch op Leer-Papenburg met nog 70 liter in m'n tanks.

Annunciators branden en de brandstofmeter rekent op 1 gallon per tank. Toch 18 gallon aan boord!

donderdag 2 juli 2020

Lock-down is over!

Eindelijk is Teuge weer open tot 20:00 uur en Eelde is ook weer bereikbaar zonder PPR. Eindelijk weer zoals het was voor de mondiale crisis, die overigens nog aardig voort woedt. Na het werk kon er dus weer eens een approach geoefend worden op Eelde. Het werd weer een mooie! Op FL050 door de wolken heen, even weer echt wat IMC vliegen dus en tussendoor getrakteerd worden op prachtige wolkenluchten en mooi licht. Het was opvallend druk op Eelde, met de ambulance heli die twee keer vertrok, de KLS die aan het lessen was en ook nog VFR verkeer. Approach deed ook de grondfrequentie en de torenfrequentie. Hij bleef daarbij ook nog eens vriendelijk. Knap hoor!
Die jongens van de KLS zijn trouwens redelijk genaaid door de coronacrisis, de arbeidsmarkt voor piloten is aan het imploderen. Het enige vliegen wat ze de komende tijd zullen doen, is wat ze nu doen voor hun opleiding, maar daarna...?

Nog een plaatje van de air-to-air sessie...

Op Eelde stond een forse crosswind, goed om te oefenen! Altijd fijn om op zo’n lange baan te landen, dan heb je rustig tijd om de flaps in te doen en de cowlflap open te zetten en dan weer rustig het gas erop en weer VFR naar huis. Niet te rustig aan, trouwens! Onderstaande film legt nog eens mooi uit dat je weinig hebt aan startbaan die achter je ligt.

Goeie tips hier!

De Mooney heeft nog een paar uurtjes over voor z'n 50 uurs inspectie. Het vliegseizoen was door de prop en corona redelijk slecht, maar alle uren gaan toch weer mooi op. Over een paar weken gaat de Mooney het onderhoud in, ben benieuwd of er nog tegenvallers zijn. Alles lijkt vrij aardig te werken, tot nu toe! Deze week doe ik nog een retour Bremen, als het een beetje mee zit. Ga kijken of ik daar een mooi video verslag van kan maken. Stay tuned!

zondag 21 juni 2020

Vaderdag op FL120

Eindelijk, we mogen Frankrijk weer in! Mijn jongste dochter en ik zijn afgelopen vrijdag samen naar Autun-Bellevue (LFQF) vertrokken voor een weekeinde bij mijn schoonvader. Het weer was geweldig en we hebben het goed gehad. We vlogen IFR heen en terug, heen over Tilburg, Antwerpen,  Brussel, Reims, Troyes en terug was een meer Oostelijke route, via Nancy en Maastricht. M’n dochter heeft nog een stuk gestuurd en zich verder prima vermaakt met Netflix. Heen en terug hadden we wind tegen, op het allerlaatste stukje van de terugweg na, dus we waren heen ruim 2,5 uur kwijt en terug ging het iets sneller, omdat ik met wat meer vermogen vloog. IFR is geweldig, het plannen en vliegen gaat zoveel makkelijker en lekker comfortabel boven de Cu, in gecontroleerd luchtruim.

Voorbij de Champagnestreek brak de bewolking

Dit is het type vliegen wat goed bij de Mooney past en wat ik ook graag doe, snel reizen en leuke dingen doen die je anders in dezelfde tijd onmogelijk voorelkaar had gekregen.

woensdag 3 juni 2020

Air to Air

Sta dit op de parkeerplaats van Hotel Apeldoorn te tikken, mijn elektrische motor moest ik nog opladen. Op Teuge hadden ze de laadpaal uitgezet, of de stekker zat er niet goed in. In plaats van een volle accu, een ritje naar de De Valk...
Nog even snel na het werk onderweg met de Mooney, Teuge is weer iets langer open! En onderweg kwam ik een bekende tegen. Deze shots zijn met een telefoon, maar er zijn ook betere met een camera! Ik ben er blij mee.

Avond vluchtje, onderweg gespot!

zondag 10 mei 2020

Nightstop Texel

Vrijdag vertrokken naar Texel, mijn vrouw was erg druk met werk en de meiden hadden vakantie en door corona geen zwemles, voetbal of andere verplichtingen. Ze hadden wel zin in een tripje en ik ook! Texel Airport was meer dan behulpzaam met een huurauto en een prachtige studio in het vliegveldhotel ‘De Vlijt’. Vanaf het terras uitzicht op de Mooney, geweldig! Het weer was perfect voor het strand en we genoten met volle teugen van alles wat het eiland te bieden heeft, door de beperkingen in verband met Corona was dat wat minder dan gebruikelijk, maar het strand lag er nog steeds. We hadden een heerlijke dag met z’n drieën.
In de studio naast de onze zat ook een vlieger, die bood aan om voor ons pizza’s mee te nemen uit Den Burg, daar maakte ik dankbaar gebruik van, de meiden lagen nog in het bubbelbad.

De GoPro’s en de drone waren mee.

De volgende dag hebben we even gewinkeld in Den Burg voor moederdag en zijn daarna nog even lekker naar het strand geweest. Halverwege de middag verlieten we het prachtige eiland met een goed gevoel. Ed en Mike hebben het goed voorelkaar en de faciliteiten op het vliegveld zijn uitstekend, een perfecte overnachting, een auto en natuurlijk een gastvrij en hartelijk ontvangst. Als er meer velden zoals Texel zouden zijn, dan zouden er meer mensen vliegen. Daar ben ik van overtuigd.

  
Texel 'The Movie'

zondag 3 mei 2020

Lean of Peak rondje Ameland

Twee weken sinds mijn laatste vluchtje, dus was het weer eens tijd de TSIO360MB warm te stoken. In iedere nieuwsbrief van AOPA en Savvy Aviation en ook op de verschillende internet fora zijn ´engine conservation´ onderwerpen trending, vanwege corona. Wat fijn dat we in Nederland ´gewoon´ wat kunnen vliegen als we de behoefte voelen. Want er is een ding waar iedereen het over eens is: een uurtje vliegen is het beste voor het motorblok. Vocht krijgt dan de kans om te verdampen en een nieuw beschermend laagje olie komt weer in alle hoeken en kieren, met name de cilinderwanden en de nokkenassen, hoewel dat bij de continental motoren wat minder prangend is dan bij de lycomings. Ik kon wel weer een approach ergens schieten, maar ik was toch ook wel benieuwd of Ameland - een anders zo geliefde bestemming - nog wel in de Waddenzee dreef. Maar eens kijken dus!

Spoiler alert: Ameland drijft nog. Spot de vuurtoren...

De geplande vliegtijd is ruim een uur en dat geeft me mooi de gelegenheid om het op een na meest besproken technische topic aan te snijden: lean of peak (LOP) vliegen. Er staat op internet zo veel over dit onderwerp geschreven, dat ik dat hier maar niet opnieuw ga doen. Maar na veel informatie te hebben aanschouwd ben ik wel overtuigd geraakt van de merites. Kort gezegd gebeurt er een hele hoop in de verbrandingskamer van de cilinders. De cilinderkop temperatuur (CHT) geeft vrij aardig weer of de motor het allemaal een beetje kan verwerken of niet. Deze temperatuur wordt uitgedrukt in graden Fahrenheit en mag niet te hoog zijn. De Mooney mag een CHT hebben van maximaal 450 graden, maar voor de levensduur van de motor is een temperatuur van 400 graden of lager het mooiste. Door LOP te vliegen, zou je een lagere CHT bereiken ten koste van wat snelheid. De motor loopt dan wel een stuk zuiniger, en als we de profeet Mike Busch en zijn decipelen mogen geloven, een stuk schoner.


Keurig uitgelegd, dat lean of peak vliegen...


Een tijdje terug vroeg mijn monteur of ik LOP vloog of niet, hij onderschreef op basis van zijn eigen ervaringen wat er zoal over LOP wordt gepubliceerd. Ik moest hem bekennen dat ik dat wel eens geprobeerd had, maar het me nog niet gelukt was de motor mooi te laten lopen. Dat is bij de lagere powersettings inderdaad het geval. Nu wilde ik het weer eens proberen, maar bij een hoger vermogen van 75%. Mocht je je trouwens afvragen waarom ik daar terughoudend mee ben? Je wijkt af van het handboek als je LOP vliegt, want daarin wordt 'lean to peak' voorgeschreven. Als vlieger ben je opgeleid om 'volgens het boekje' te vliegen. Nogal een cultuur ding, dus.


In de cruise op FL062, Peak TIT, cowlflap dicht 28" MAP en 2500 toeren, fuelflow 11.5 GPH

Het levert een grondsnelheid (GS) op van 167 knopen


Nu 50 graden LOP, 28" MAP, 2.500 toeren, cowlflap dicht cilinder nummer 5 is 41 (!) graden koeler

De grondsnelheid GS is nu 161 knopen bij een brandstofverbruik van 10 GPH, motor loopt bovendien mooi.

Dit is een mooi resultaat! Ik ga hier wat meer mee experimenteren. Dutch Mil was trouwens opvallend druk vandaag met GA verkeer en da's positief, beetje negatief is dat het dan op een of andere manier allemaal wat nurks en kortaf moet. Die lui hebben echt plezier in hun werk.
Sorry voor het wat technische geleuter, maar de romantiek van het vliegen in de tijd van de 'intelligente lockdown' is wat moeilijker te vinden.

Rondje Ameland!


zondag 26 april 2020

Blijven vliegen

Heel Europa ligt op z'n gat, ook waar het de kleine luchtvaart betreft, toch gaat ieder land op z'n eigen manier om met corona. In Frankrijk, België en Engeland zit alles potdicht, in Nederland en Duitsland is toch nog wel wat vliegen mogelijk en dat heb ik - spaarzaam - dan ook gedaan. Nederland heeft het toch aangedurfd z'n eigen koers vast te houden en de 'intelligente lock-down' te handhaven. Daarmee heeft het de verantwoordelijkheid met zijn burgers gedeeld. Ik vind dat wel iets moois. De voorlopige cijfers in vergelijking met bijvoorbeeld België laten bovendien zien dat dit werkt. Ten einde deze verantwoordelijkheid serieus te nemen heb ik mijn vliegen beperkt tot een aantal lokale vluchten, in die zin dat ik enkel een low approach maakte op bijvoorbeeld Münster of Eelde, ook heb ik even getankt op Leer-Papenburg, waar de kosten voor AVGAS nu aardig onder de € 2,00 zakken. Verder heb ik op mijn handen gezeten en gekeken hoe week na week van perfect vliegweer voorbij gingen. Geen trip naar Elba, geen trip met de kids naar de Bougongne, niet eens even naar het strand van Ameland. Als mijn coronaleed zich hiertoe beperkt, dan mag ik toch in m'n handen knijpen. Maar we zijn er nog niet, zoveel is zeker.

Op Leer was daags voor mijn bezoek deze Cirrus gekraakt.

Ik word overigens regelmatig benaderd of ik de Mooney toch niet wil verhuren, of andere voorstellen waarbij toch wel een aanzienlijk risico bij mij wordt gelaten. Wel de lusten, niet de lasten. Ik heb daar geen belangstelling voor. De Mooney kost mij gemiddeld € 500,00 per uur. Als ik hem daar voor verhuur - voorzover dat überhaubt aantrekkelijk is voor derden - ben ik enkel uit de kosten. Ik neem het risico dat hij ergens ver weg staat met een kapotte transponder (of erger) voor lief. Ik vind dat geen aantrekkelijke gedachte. Ik neig steeds meer naar de verkoop van het gehele toestel, hoeveel verdriet me dat ook doet.